OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η Πραγματικότητα που Βιώνουμε όταν Είμαστε Πλήρως Αφυπνισμένοι είναι Χωρίς Ιδιότητες, πέρα από τον χρόνο, πέρα από τον Χώρο, πέρα από κάθε Αντίληψη. Όσο όμως βιώνουμε την Ύπαρξη "τοπικά" πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας τις τοπικές συνθήκες. Για την γη το Ηλιακό Έτος απεικονίζει σε εξωτερικό, συμβολικό, επίπεδο την ίδια την "Δημιουργία". Το ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ, είναι για εμάς (με την έννοια που εξηγήσαμε πιο πάνω) η πιο Ιερή Περίοδος του Έτους. Συμβολίζει το Σημείο Μηδέν, την Αρχή και το Τέλος, την Δημιουργία και την Αναγέννησή της κάθε έτος. Την Περίοδο αυτή, στην Ακαδημία, δεν υπάρχουν ούτε εξωτερικές δραστηριότητες ούτε δημοσιεύσεις. Αυτές οι Ιερές Μέρες είναι αφιερωμένες σε Εσωτερική Περισυλλογή , στην "Διαμονή" μας στην Ουράνια Κατοικία μας. Θα είμαστε πάλι μαζί στις 7 Ιανουαρίου του 2018. Καλές Γιορτές!

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ



Το Ταξίδι στη μέρα, στη ζωή, στην αιωνιότητα, στο Θεό.

Μία παραβολή, ένα παραμύθι γιά μεγάλα παιδιά.
Κάθε μέρα, με την γέννησή της, την πορεία της, τις έγνοιες του πρωινού, τις χαρές και τις λύπες του απομεσήμερου, την κούραση και το στοχασμό του δειλινού και το τέλειωμά της, στην αγγαλιά της νύχτας...μοιάζει με τη ζωή...
Κι η ζωή, με τις έγνοιες στο πρωινό της νιότης, τις χαρές και τις λύπες στο απομεσήμερο της ενηλικίωσης, το στοχασμό στο δειλινό της ωριμότητας και τον απολογισμό στη νύχτα των γηρατειών... μοιάζει με την αιωνιότητα...
Κι η αιωνιότητα, σαν τον «τόπο των παραμυθιών» της παιδικής μας φαντασίας, όπου όλα είναι θαυμαστά... μοιάζει με μία πορεία στην αληθινή ζωή των ονείρων της ανθρωπότητας... μία πορεία στον ουρανό της πιό βαθιάς αγάπης της πιό μεγάλης λαχτάρας γιά το Αληθινό, το Πραγματικό, το Θεό... μιά πορεία που δεν τελειώνει ποτέ...

Το Πρωινό
Το πρωινό της μέρας, της ζωής, της αιωνιότητας, ο άνθρωπος απορροφιέται και ταυτίζεται με όλα όσα συμβαίνουν... τα βλέπει όλα σημαντικά, αγωνιά προβληματίζεται γιά τον εαυτό του, την ζωή του, τις σχέσεις του, την πορεία του στο χρόνο... Είναι τόσο νέος κι ακόμα δεν ξέρει να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα... Πάντα, κάθε πορεία, έχει τις εμπειρίες της, τα κέρδη και τις ζημιές της, τη διέξοδο ή τα αδιέξοδά της... Και γιά τους πιό πολλούς ανθρώπους έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να διαλέξουν τι αξίζει πραγματικά... αναρωτιούνται τι νόημα έχουν όλα αυτά... κι αν πέρα από όλα αυτά υπάρχει κάτι βαθύτερο... Πάντα, κάθε επιφάνεια, κρύβει ένα Βάθος... συχνά απρόβλεπτο, συχνά παράξενο, συχνά θαυμαστό, κι απέραντο...

Το Απομεσήμερο
Κάποιοι άνθρωποι (όχι όλοι), αργά ή γρήγορα, κατανοούν ότι πέρα από την επιφάνεια της ζωής στην οποία κινούνται οι περισσότεροι άνθρωποι, υπάρχει κάτι Άλλο... Το αναζήτησαν πολλοί, και σοφοί και ανόητοι, και ειλικρινείς και ψεύτες, και καλοί και κακοί.. Αλλά όσο το ψάχνεις τόσο Αυτό είναι απόμακρο... Είναι πάνω από τις δυνάμεις σου, τις μικρές ανθρώπινες δυνάμεις της σκέψης, των αισθήσεων... Κατανοείς ότι, ίσως δεν θα έπρεπε να ψάχνεις εκεί που έχει φως, αλλά εκεί που πραγματικά βρίσκεται Αυτό που ψάχνεις... Μέσα σου...

Το Απόγευμα
Μονάχα στην Σιωπή ακούγεται ο ήχος... Μονάχα στον άδειο χώρο σχηματίζονται οι μορφές... Μονάχα στον καθαρό νου ανατέλει η αλήθεια... Μονάχα στην καθαρή καρδιά γεννιέται η αγάπη... Αν δεν ξαναγεννηθείς πνευματικά, να αδειάσεις όλα τα σκουπίδια από τον νου σου πως θα ξεκινήσεις να βρεις την Αλήθεια;... Αν δεν λύσεις όλες τις άγκυρες που σε δένουν στην παλιά ανόητη ζωή σου πως θες να αρμενίσεις στην θάλασσα των ονείρων σου; Αν δεν πετάξεις από τα φτερά σου τις μνήμες, τις συνήθειες, το παρελθόν, πως θες να ανυψωθείς στον καθαρό ουρανό της ζωής σου, πως θες να διασχίσεις την απεραντωσύνη της αληθινής ύπαρξης, ελεύθερος στο Άπειρο;... Έρχεται η ώρα, αργά στο απόγευμα της μέρας, στο απόγευμα της ζωής, στο απόγευμα της αιωνιότητας, που κατανοείς ότι όλα, όλη η πορεία, όλη η αναζήτηση, ήταν απλά κνήσεις του μυαλού σου, σκιές του μυαλού σου, όνειρο και ξύπνιο μαζί... Στην πραγματικότητα, ήσουν πάντα εδώ, στην Αγγαλιά του Απείρου, στην Παρουσία του Θεού... Και μέσα σε αυτή την Κατανόηση καταλύεται κάθε διάκριση, κάθε αντίθεση, κάθε διαφορά... όλα λιώνουν μέσα στην Ενότητα, όλα είναι Ένα, όλα είναι Πραγματικότητα, όλα είναι Θεός... κι η Αγάπη Γίνεται Ενότητα...

 Το Δειλινό
Αλλά ο Θεός Είναι Απέραντος κι όσο κι αν ξεγελιέσαι ότι έφτασες Κοντά Του, πάντα σου Φανερώνει Ανεξερεύνητα Βάθη, και πάντα σε ξεσηκώνει και σου δίνει δύναμη να πετάξεις σε Νέους Ορίζοντες... Η Κατανόηση της Ενότητας δεν είναι μία στείρα θεώρηση, ζητάει να επιβεβαιωθεί με πράξη, να γίνει ζωή... Κι έτσι Ενωμένος με τον Θεό Απλώνεσαι κι Αγγαλιάζεις ολόκληρη την δημιουργία... Κι η Ενότητα γίνεται Αγάπη, Αγάπη που όλα τα γεφυρώνει, όλα τα ενώνει κι όλα ξαναγυρίζουν στην Ενότητα... Και χάνεται ο χρόνος... κι Ανατέλλει η Αιωνιότητα, ο Άχρονος Χρόνος...

Το Απόβραδο
Αλλά ο Θεός Είναι Παράξενος κι η Αιωνιότητα δεν είναι μία στατική κατάσταση αλλά μία «Πραγματικότητα που Διευρύνεται Συνεχώς»... Κι όσο υπάρχει κι η παραμικρή διάκριση ανάμεσα στα πράγματα, στα Πρόσωπα, στα γεγονότα, στο χρόνο που ρέει χωρίς να κινείται, ακόμα δεν έχεις φτάσει πουθενά... Έρχεται αργά η γρήγορα μέσα στην αιωνιότητα η «στιγμή» που λησμονείς τελείως τον εαυτό σου, λιώνεις και γίνεσαι η Πραγματικότητα, η Μία Πραγματικότητα, ο Θεός... Είσαι στο κατώφλι της θέωσης, έξω από την Πόρτα του Παράδεισου... Ελάχιστοι άνθρωποι έχουν φτάσει εδώ... κι ελάχιστοι άνθρωποι έχουν περάσει την Πόρτα του Παράδεισου...

Το Μεσονύχτι
Άραγε, περνώντας τούτη την Πόρτα του Παραδείσου, μπορείς να ξεχωρίσεις αν ο Θεός Είναι Αληθινός, ή αν εσύ είσαι αληθινός; Άραγε, περνώντας τούτη την Πόρτα του Παραδείσου, θα έχεις ακόμα απορίες; Ή μήπως οι απορίες είναι γιά όσους είναι έξω; Συναντώντας τον Θεό τι συμβαίνει; Ποτέ κανείς δεν είδε τον Θεό... Ίσως επειδή περνώντας την Πόρτα του Παραδείσου αφήνεις τον εαυτό σου απέξω.. και γίνεσαι Θεός στην Υπέρτατη Ένωση... Αλλά αυτό γιά τα πλάσματα της γης δεν μπορεί να είναι παρά σαν το φως της αστραπής... Ίσως σε άλλο χώρο, σε άλλο χρόνο να συμβαίνει. Ποιός ξέρει; Μόνον ο Θεός

Η Νέα Αυγή στο Νέο Κόσμο
Κάθε μέρα μοιάζει με το ταξίδι της ζωής και μπορεί στην διάρκεια μίας ημέρας, ενός ταξιδιού, μίας πνευματικής προσπάθειας, να συναντήσεις τον Θεό...
Κάθε ζωή (για τον καθένα μας) μοιάζει με το ταξίδι της αιωνιότητας και μπορεί στην διάρκεια μίας ζωής, ενός ταξιδιού, μίας πνευματικής προσπάθειας, να ανυψωθείς από τον γήινο χρόνο ως Αυτό που Βρίσκεται πέρα από τον χρόνο...
Η Αιωνιότητα γιά όποιον πέρασε πέρα από τον χρόνο μοιάζει με ένα Ταξίδι μέσα στον Θεό, Ατέλειωτο Ταξίδι μέσα στον Απέραντο Χώρο της Θείας Ύπαρξης...
Κάθε Πορεία, κάθε πνευματικό ταξίδι, είναι ανύψωση της συνείδησης πάνω από τον κόσμο, τις αισθήσεις, την σκέψη, στον καθαρό ουρανό του Είναι, της Καθαρής Ύπαρξης, της Αιώνιας Ουσίας...
Καθένας ταξιδεύει μόνος, κι όλοι μαζί ταυτόχρονα, το ίδιο ταξίδι, προς την ίδια κατεύθυνση, προς τον ίδιο Προορισμό, μέσα στην Ίδια Πραγματικότητα... Άλλοι προχωρούν γρήγορα, άλλοι αργά, άλλοι χάνονται σε πλάγια μονοπάτια, άλλοι σταματάνε νομίζοντας ότι έφτασαν «κάπου»... αλλά όλοι, μα όλοι είναι δικά Του παιδιά...


Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2014

Κατ' Εικόνα και Καθ' Ομοίωσιν Θεού




(ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ)

Ο άνθρωπος (σαν ύπαρξη), στην πραγματική του ουσία, στο πνευματικό του μέρος, δεν είναι απλά το συνειδητό των ψυχολόγων, ούτε το απλό «είναι» των φιλοσόφων, είναι κάτι πολύ ευρύτερο, πέρα από το συνειδητό, που περιστρέφεται γύρω από την αντίληψη (σύμπλεγμα) του εγώ. Υπάρχουν ανεξερεύνητα βάθη της ψυχής. Αυτό το βεβαιώνουν επιστήμονες ψυχολόγοι, φιλόσοφοι που δίδασκαν χρόνια στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, χώρια όλη την πνευματική παράδοση της ανατολής και της δύσης. Είναι όλοι ηλίθιοι;
Αυτό το βαθύτερο στρώμα της ψυχής δεν είναι απλά πέραν του συνειδητού (του εγώ) αλλά εμπειρικά αποδεικνύεται από όλους όσους έχουν πνευματική εμπειρία, αλλά και από φυσιολόγους-ψυχολόγους που έκαναν εργαστηριακές έρευνες με ανθρώπους που προσεύχονταν, (μιλάμε γιά την αληθινή προσευχή των νηπτικών...), ότι αυτοί που βιώνουν Αυτό Το Άλλο μέσα μας, φτάνουν σε μία κατάσταση συνείδησης πέραν του υποκειμένου –Αντικειμενική. Το τι περιεχόμενο έχει αυτή η συνείδηση μπορεί να αναλυθεί. Και προκαλώ όποιον θέλει να το επιχειρήσουμε... δεν αναλύεται πρώτα εννοιολογικά... πρέπει πρώτα να το βιώσουμε και μετά να αναλύσουμε εννοιολογικά τι αντιλαμβανόμαστε... πρώτα η πνευματική εμπειρία, μετά η σκέψη...
Το λογικό συμπέρασμα –εφ’όσον παραμένουμε λογικά όντα – είναι ότι η «αντικειμενική συνείδηση» που μπορούμε να βιώσουμε, «λόγω του περιεχομένου της», δεν μπορεί να περιορίζεται στην ατομική ύπαρξη, πρέπει να επεκτείνεται πέραν της ατομικής ύπαρξης, προς μία Ευρύτερη Ύπαρξη που ουσιώνει κάθε ατομική ύπαρξη...
Συνεπώς Αυτό Το Άλλο που αποτελεί μία ευρύτερη πνευματική πραγματικότητα και μερικοί ονομάζουν Θεό δεν τίθεται αξιωματικά. Προκύπτει από την φύση μας, από την λειτουργία της φύσης μας, κι αναδύεται σαν Παρουσία όταν περνάμε πέραν του υποκειμένου προς τα ανεξερεύνητα βάθη της ψυχής... Ο Θεός λοιπόν δεν είναι ούτε ιδέα, ούτε αντίληψη, ούτε τίθεται αξιωματικά: Προκύπτει από το βίωμα, από την ζωή... Πρώτα η εμπειρία και μετά η θεμελίωση της γνώσης και της θεολογίας... Μήπως δεν το λέω ελληνικά;
Έτσι, γιά να συνεχίσουμε τους συλλογισμούς μας... Αυτό Το Άλλο,βρίσκεται μέσα μας, σαν η βαθύτερη ουσία της ψυχής, κι έξω από εμας, ταυτόχρονα, σαν Ευρύτερη Πνευματική Πραγματικότητα, που ουσιώνει την ψυχή: Από εδώ πηγάζει η αντίληψη του «κατ’ εικόνα Θεού»...
Η διεύρυνση του συνειδητού προς τα ανεξερεύνητα βάθη της ψυχής που είναι της ίδιας ουσίας με την Ευρύτερη Πνευματική Πραγματικότητα, η ολοκλήρωση του ανθρώπου (κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του) οδηγεί προς το «καθ’ ομοίωσιν Θεού»..
Έτσι ο Θεός είναι μέσα μας κι έξω από εμάς, μας ουσιώνει αλλά και μας υπερβαίνει. Η συμμετοχή μας, η «κοινωνία» με Αυτή Την Πραγματικότητα, γίνεται σε διάφορους βαθμούς και από τον ίδιο άνθρωπο αλλά και από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Ο άνθρωπος βιώνει την υπέρβαση του συνειδητού (εγώ), του υποκειμένου, σαν μη-εγώ, σαν κάτι αντικειμενικό. Αυτή η εμπειρία δεν είναι εμπειρία ενός υποκειμένου – οπότε θα είχαμε απλά αντιλήψεις υποκειμένων κάποιου πράγματος – αλλά επειδή συμβαίνει κι είναι δυνατή μόνο όταν ξεπερνιέται το υποκείμενο, είναι μία συνείδηση τελείως διαφορετική – αντικειμενική – «λόγω του περιεχομένου της»... Έτσι θεμελιώνεται η Αντικειμενικότητα Της Ευρύτερης Πνευματικής Πραγματικότητας, του Θεού... Μόνο με βιωματικό τρόπο... Πρώτα η πνευματική εμπειρία και μετά η εννοιολογική ανάλυση...
Αν λοιπόν εξ’ αρχής είμαστε κάτι ευρύτερο του συνειδητού, του υποκειμένου, κι αν μπορούμε να βιώσουμε την πέραν του υποκειμένου ουσία μας, που είναι Ουσία των πάντων, τότε προς τι οι συζητήσεις; Ο Θεός Είναι εδώ, μέσα μας, κι έξω από εμάς. Ή βιώνουμε την Παρουσία Του ή όχι. Και πως μπορεί να γίνει συζήτηση ανάμεσα σε κάποιον που έχει εμπειρία και κάποιον που δεν έχει; Πρέπει να βρούμε ένα κοινό επίπεδο εμπειρίας και συζήτησης. Ποιό είναι αυτό; Της σκέψης; Γιατί; Της εμπειρίας; «Ιδού η Ρόδος...»
Ο Θεός να μας φωτίζει το δρόμο, στους λαβύρινθους της σκέψης... Ευτυχώς που δεν υπάρχουν μινώταυροι...

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Η Πνευματική Βασιλεία του Θεού




(ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ)

Θεός, Βασιλεία του Θεού, Κοινωνία με τον Θεό, όλα έχουν πνευματικό νόημα. Πρέπει «εν πνεύματι» να τα «προσεγγίσουμε». Και μόνο όταν τα βιώσουμε (εν πνεύματι) γίνονται αλήθεια, αποκτούν νόημα, περιεχόμενο, και δεν είναι έννοιες, λέξεις, κενές...

Γράφοντας, αγαπητοί φίλοι, κι εδώ (κι αλλού στο Δίκτυο), ποτέ δεν επικαλεστήκαμε ούτε «άγιες γραφές», ούτε «πίστη», ούτε τίποτα άλλο, γιά να αποδείξουμε όσα λέμε... Όσα λέμε έχουν από μόνα τους την αποδεικτική τους δύναμη, κι ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει από μόνος του την αλήθεια αυτών που λέμε, (εφ’ όσον το θέλει , με ένα βιωματικό τρόπο... γιατί βέβαια αναφερόμαστε σε μία ζωντανή πραγματικότητα... δεν περιοριζόμαστε στον χώρο της εννοιολογικής ανάλυσης...)... Αν λοιπόν αναφερόμαστε στα λόγια του Ιησού (ή στα λόγια που «αποδίδουν» στον Ιησού...), στον Ιωάννη, στα ευαγγέλια, τα αντιμετωπίζουμε σαν λογικές έννοιες, λογικά νοήματα, που έχουν σκοπό να «υποδείξουν» κάτι, που ο καθένας μπορεί, με τις δικές του δυνάμεις, να «επιβεβαιώσει»... (Δεν επικαλούμαστε καμία αυθεντία, δεν ζητάμε από κανένα να πιστέψει κάτι χωρίς προσωπικό έλεγχο... η αλήθεια είναι αυταπόδεικτη ή «αποδεικνύεται» και δεν φοβάται κανέναν...)...
Ο Ιησούς μιλούσε γιά τον Ζωντανό Θεό, για «Κοινωνία» με τον Ζωντανό Θεό, γιά την Βασιλεία... έφερνε το ευαγγέλιο της Βασιλείας, της Αληθινής Ζωής, στους ανθρώπους... Τι ακριβώς έλεγε;...
Ο Ιωάννης (ο «συγγραφέας» του ευαγγελίου) γράφει (τουλάχιστον μισό αιώνα αργότερα από την εποχή που τοποθετείται ο Ιησούς και τα τελευταία γεγονότα...), ότι τον Θεό δεν τον είδε ποτέ κανείς, μόνο αυτός που ήταν στους κόλπους του Πατέρα, μίλησε, εξήγησε, μας έκανε να καταλάβουμε... Τι ακριβώς εννοούσε;...
Πάντα, οι άνθρωποι θεωρούσαν ότι η Απώτερη Πραγματικότητα, Αυτό που Είναι Αόρατο πίσω από όλα, ο Θεός, Είναι Πνεύμα... Κι ο Ίδιος ο Ιησούς (κι ο Ιωάννης) χρησιμοποιούν αυτόν τον όρο (ορίζοντας τον Θεό σαν Πνεύμα), σαν να ήταν γνωστός (ή να μπορούσε να γίνει γνωστός) στους ανθρώπους... Στην πραγματικότητα, λέγοντας Πνεύμα, δεν λέμε τίποτα... Χρησιμοποιούμε τις έννοιες, τις λέξεις, σαν αντιπροσωπευτικές «πραγμάτων», αντικειμένων, καταστάσεων, κλπ... Λέγοντας «ανθρωπος», «δένδρο», «χαρά», «παράσταση», «έννοια», κλπ., όλοι σχεδόν γνωρίζουμε τι εννοούμε... Αλλά λέγοντας «πνεύμα» τι εννοούμε; Θα πρέπει κάποιος , να δει, να γνωρίσει κάτι, να έχει εμπειρία του, γιά να καταλάβει τι αντιπροσωπεύει η έννοια, η λέξη. Αν δεν έχει εμπειρία, η λέξη δεν λέει τίποτα, είναι κενή, και δεν μας οδηγεί πουθενά, μένουμε μετέωροι στην κατανόησή μας... Αλλά ο Ιησούς δεν έλεγε κενά λόγια. Προχωρούσε πιό πέρα, οδηγούσε τους ανθρώπους στην «Εμπειρία του Θεού», έτσι ώστε να καταλάβουν γιά «Τι Πράγμα» μιλούσε...
Αυτό γιά το Οποίο μιλούσε όμως μπορούσε να γίνει αντιληπτό με τις ανώτερες δυνάμεις της ψυχής κι όχι με τις συνηθισμένες ψυχονοητικές λειτουργίες μας. Εξ’ αρχής Ήταν Σαφής: Η Βασιλεία η δική μου δεν είναι εκ του κόσμου τούτου, έλεγε. Μιλούσε λοιπόν γιά μία Κατάσταση πέρα από τον ορατό κόσμο (των αισθήσεων), πέρα από τον κόσμο της σκέψης (που είναι ένας πλασματικός κόσμος εννοιών, αντιλήψεων, ερμηνειών...), γιά Μία Άλλη Πραγματικότητα...
Αλλά ο Ιησούς δεν μιλούσε θεωρητικά, αφηρημένα γιά αυτή την Θεία Πραγματικότητα (αλλά σαν μία Πραγματικότητα που μπορούσε να βιώσει ο άνθρωπος)... Όταν τον ρωτούσαν πως μπορούμε να προσεγγίσουμε «Αυτή την Πραγματικότητα», τι είναι «Αυτή η Πραγματικότητα», πως πραγματοποιείται «Αυτή η Πραγματικότητα» μέσα στην ιστορία, η απάντηση ήταν ότι, η Βασιλεία δεν είναι κάποιο φαινόμενο που μπορεί να παρατηρηθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν είναι εδώ ή εκεί, σε τόπο ή σε χρόνο, και μάλιστα η Βασιλεία εμφανίζεται ξαφνικά μέσα μας... σαν μία «εσωτερική κατανόηση», σαν ανάδυση σε μία «άλλη πραγματικότητα», μέσα στην «παρουσία του Θεού», στους κόλπους του Θεού...
Εξ’ αρχής λοιπόν και ο Ίδιος ο Ιησούς μιλούσε γιά την Βασιλεία σαν μία «πνευματική κατάσταση», κι ο Ιωάννης αυτό «κατάλαβε» κι αυτό βίωσε, κι όλοι οι αληθινοί μαθητές του Ιησού που «τήρησαν τον λόγο» Του, αυτή την Πνευματική Θεία Πραγματικότητα βίωσαν σαν Βασιλεία του Θεού... Θεός, Βασιλεία του Θεού, Κοινωνία με τον Θεό, όλα έχουν πνευματικό νόημα. Πρέπει «εν πνεύματι» να τα «προσεγγίσουμε». Και μόνο όταν τα βιώσουμε (εν πνεύματι) γίνονται αλήθεια, αποκτούν νόημα, περιεχόμενο, και δεν είναι έννοιες, λέξεις, κενές... Ο μόνος δρόμος λοιπόν γιά να φτάσουμε στην Αλήθεια ( κι Αλήθεια είναι, να Γνωρίσουμε τον Θεό, ο Θεός) είναι ο βιωματικός δρόμος... τίποτα άλλο, ούτε ομολογίες πίστης, ούτε τελετουργίες, ούτε άλλες πράξεις, ούτε τίποτα, δεν ωφελεί...
Η Βασιλεία είναι «πνευματική κατάσταση», έξω από τον χωρόχρονο που ζούμε. Η Βασιλεία είναι μετα-ιστορική, δεν εντάσσεται μέσα στον χρόνο, στον κατασκευασμένο (από την ανθρώπινη σκέψη) χρόνο. Είναι η Άλλη Πραγματικότητα, η «Θεία Πραγματικότητα της Κοινωνίας με τον Ζωντανό Θεό», μέσα στην οποία «ενοποιούνται» όλα... κι όπως είπε ο Ιησούς, το γέννημα της σάρκας είναι σάρκα, και το γεννημένο από το πνεύμα είναι πνεύμα... κι αν κάποιος δεν γεννηθεί πνευματικά δεν μπορεί να μπει στην Βασιλεία. Ποιός εμποδίζει τους ανθρώπους να μπουν στην Βασιλεία;

~~~~~~~~~~