ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Πράτζνα Παραμίτα



Πράτζνα-Παραμίτα-Χριντάγια Σούτρα ή Χριντάγια Σούτρα
(Η Σούτρα της Πεμπτουσίας της Υπερβατικής Σοφίας ή η Σούτρα της Πεμπτουσίας)

Αυτό που Υπάρχει δεν συλλαμβάνεται από καμία αντίληψη, Είναι Χωρίς Ιδιότητες, Κενότητα, (Αδειοσύνη αντίληψης, όχι «τίποτα»). Αυτό γίνεται «αντιληπτό» μονάχα έμμεσα από της «Εκδηλώσεις» Του. Είναι Παντού, Ατοπικό, Άχρονο.

‘Ο,τι μπορεί να συλληφθεί είναι μονάχα η κίνηση, η δραστηριότητα, που παίρνει μορφή (σαν «κίνηση» του ασύλληπτου) και που υπάρχει μόνο στην στιγμή (στο απόλυτο παρόν), σε μια σειρά αλληλοδιαδοχής της κίνησης. Έτσι η κίνηση, που υφίσταται μόνο στο παρόν, είναι μονάχα ένα φαινόμενο, μια νοητική αντίληψη, ένα όραμα, που «στερεοποιείται», αλλά ποτέ δεν χάνει την νοητική του φύση… δηλαδή κάτι, που ουσιαστικά, δεν έχει κάποια σταθερή ουσία. Κι όλη η «δημιουργία», η ύπαρξη, η ζωή, η εμπειρία στους «κόσμους», δεν είναι παρά νοητικής υφής, μια αλληλοδιαδοχή φαινομένων, κι όχι κάτι που έχει δική του ουσία… ένα όραμα, μια νοητική πραγματικότητα. Η κίνηση, το φαινόμενο, είναι τοπικό και χρονικό. Το φαινόμενο είναι παρόν, υπάρχει στην στιγμή της εκδήλωσής του, αλλά δεν αφήνει ίχνη, μονάχα γίνεται αιτία για την δημιουργία άλλων φαινομένων, σε μια ατελείωτη σειρά διαδοχής φαινομένων.

Βλέποντας με Προσοχή, έχοντας δηλαδή Άμεση Καθαρή Συνεχή Αντίληψη αυτού που Συμβαίνει, της σειράς των φαινομένων, Ζούμε στο Απόλυτο Παρόν και η Αντίληψή μας Ανανεώνεται Συνεχώς, είναι Πάντα Καινούργια, Χωρίς Ίχνη από το «παρελθόν». Αυτή είναι η Κατάσταση της Εγρήγορσης. Κατανοούμε ότι πίσω από το φαινόμενο, την σειρά των φαινομένων η Μόνη Πραγματικότητα είναι το Χωρίς Ιδιότητες Υπόβαθρο της κίνησης, η Κενότητα.

Κενότητα Είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Τα Φαινόμενα Είναι Κενότητα. Δεν υπάρχει καμιά διαφορά, καμιά διάκριση ανάμεσα σε «δύο» πραγματικότητες. Το Ως Έχει, η Κενότητα Είναι Ενότητα, Είναι Όλα, το κάθε τι. Αυτή είναι η Κατάσταση της Διαφώτισης.

Έτσι, δεν υπάρχει ούτε Πτώση της Συνείδησης (της Αντίληψης), ούτε διαφώτιση, ούτε εξέλιξη καμιά. Όλα Είναι Εξαρχής και για Πάντα Κενότητα, και χωρίς σχήμα, και με σχήμα…  Τότε; Τι συνέβαινε; Απλά εμείς ονειρευόμασταν, ότι όλα αυτά ήταν κάτι «ξεχωριστό, μια άλλη πραγματικότητα, διαφορετική από το Υπόβαθρό της. Ζήτημα «άγνοιας», ζήτημα «ερμηνείας» ήταν, τίποτα περισσότερο. Αυτή είναι η Κατάσταση της Πλήρους Αφύπνισης. Εδώ Απλά Είμαστε το Ως Έχει, δεν υπάρχουμε με κάποιο άλλο τρόπο. Κι Αυτή είναι η Μη-Επίτευξη Επίτευξη.


***

Τιμή στη Σοφία της Τελειότητας την αγαπημένη, την άγια!
Ο Αβαλοκιτεσβάρα, ο Άγιος Κύριος και Μποντισάττβα, εκινείτο μέσα στη βαθιά πορεία της Υπερβατικής Σοφίας.
Από τη θέση του αυτή κοίταξε προς τα κάτω, δεν παρατή­ρησε παρά μόνο τα πέντε σκάντας (κατά λέξη: τους πέντε σωρούς, τις πέντε συσσωρεύσεις) και είδε ότι αυτά σ' αυτή την ίδια τους τη φύση, στην ουσία τους, ήταν κενά.
Εδώ Σαριπούτρα, η μορφή είναι κενότητα και η ίδια η κενότητα είναι η μορφή. Η κενότητα δεν διαφέρει από τη μορφή, ούτε η μορφή διαφέρει από την κενότητα. Οτιδήπο­τε είναι μορφή, αυτό είναι κενότητα, οτιδήποτε είναι κενότητα, αυτό είναι μορφή.
Το ίδιο ακριβώς αληθεύει και για τα αισθήματα, τις αντιλήψεις, τις παρορμήσεις και τη συνείδηση.
Εδώ Σαριπούτρα, όλα τα ντάρμας είναι σημαδε­μένα με κενότητα. Αυτά ούτε παράγονται ούτε σταματώνται, ούτε είναι μολυσμένα ούτε αμόλυντα, ούτε είναι ελλιπή ούτε πλήρη.
Για αυτό Σαριπούτρα, όπου υπάρχει κενότητα δεν υπάρχει μορφή, ούτε αίσθηση, ούτε αντίλη­ψη, ούτε παρόρμηση, ούτε συνείδηση. Ούτε μάτι, ούτε αυτί, ούτε μύτη, ούτε γλώσσα ή σώμα ή νους, ούτε μορφή, ούτε ήχος, ούτε οσμή, ούτε γεύση, ούτε κάτι τι το απτό, ούτε κάποιο αντικείμενο του νου, ή νοητικό αντικείμενο, ούτε στοιχείο οργάνου της όρασης, και ούτω καθεξής, μέχρις ότου φτάσουμε στο στοιχείο της μη-συνειδητότητας του νου.
Εκεί δεν υπάρχει άγνοια, ούτε εξαφάνιση της άγνοιας, και ούτω καθεξής, μέχρις ότου φτάσουμε εκεί όπου δεν υπάρχει παρακμή και θάνατος, ούτε εξαφάνιση της παρα­κμής και του θανάτου.
Δεν υπάρχει οδύνη, ούτε προέλευση της οδύνης, ούτε σταμάτημα της οδύνης, ούτε Οδός. Εκεί δεν υπάρχει γνώση, ούτε επίτευξη και ούτε μη-επίτευξη.
Για αυτό Σαριπούτρα, εξαιτίας της αδιαφορίας ενός Μποντισάττβα για κάθε λογής προσωπική επίτευξη, και μέσα από το γεγονός ότι αυτός έχει βασιστεί στη Σοφία της Τελειότητας, παραμένει χωρίς νοητικές πλάνες, καλύμμα­τα από τη σκέψη ή καπελώματα από τη σκέψη. Όντας χωρίς νοητικές πλάνες, δεν φτάνει στο σημείο να τρέμει μπροστά σε οποιοδήποτε εμπόδιο κ.τ.λ., έχει υπερνικήσει αυτό που μπορεί να τον αναστατώσει, στηριζόμενος τελικά στη Νιρβάνα.
Όλοι εκείνοι οι οποίοι εμφανίζονται σαν Βούδας στις τρεις περιόδους του χρόνου, όλοι αυτοί είναι πλήρως αφυπνισμένοι στην υπέρτατη ορθή και τέλεια φώτιση, γιατί έχουν βασιστεί στη Σοφία της Τελειότητας.
Για αυτό πρέπει να αναγνωρίζει κανείς την Πράζνα Παραμίτα σαν το μεγάλο μάντρα, το μάντρα τη μεγάλης γνώσης, το υπέρτατο μάντρα, το απαράμιλλο μάντρα, που καταπραΰνει όλες τις οδύνες, αλήθεια, γιατί δεν είναι κάτι το απατηλό. Το μάντρα που έχει παραδοθεί από την Πράζνα Παραμίτα είναι: Γκατέ, γκατέ, παραγκατέ, παρα- σάμγκατέ. μπόντι σβαχά!
*
Πράτζνα-Παραμίτα-Χριντάγια Σούτρα ή Χριντάγια Σούτρα
(Η Σούτρα της Πεμπτουσίας της Υπερβατικής Σοφίας ή η Σούτρα της Πεμπτουσίας)



Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Τι είναι Διαλογισμός;


Διαλογισμός είναι η Σιωπή του Νου, της σκέψης, του κατασκευασμένου εαυτού, του ψεύτικου εγώ. Διαλογισμός δεν είναι μια κατάσταση κενού, απάθειας, αλλά μια Κατάσταση Εγρήγορσης, Πλήρους Δραστηριότητας, Ολοκληρωτικής Προσοχής, κι Αληθινής Δράσης, όπου δεν παρεμβαίνει η σκέψη για να διαστρεβλώσει αυτό που αντιλαμβανόμαστε. Διαλογισμός είναι Μια Κατάσταση Συνειδητής Προσοχής και Δράσης. Κι αυτό είναι η Σιωπή του Νου.

Αυτός που είναι ταυτισμένος με την σκέψη του, το αντιλαμβάνεται αυτό (όταν το ακούει, ή επιχειρεί να το πραγματοποιήσει) σαν κενό, τίποτα, απουσία, και του φαίνεται ανεφάρμοστο ή παράλογο. Σε αυτή την κατάσταση βρίσκονται σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη. Στην πραγματικότητα, υπάρχει άγνοια και σύγχυση στην χρήση των όρων, που είναι σύμβολα πραγματικοτήτων κι όχι απλές έννοιες, νοητικές πληροφορίες. Αυτός που έχει Εμπειρία μιλά για πραγματικά γεγονότα, ενώ οι άνθρωποι μιλούν με έννοιες, για έννοιες. Για τον άνθρωπο που ταυτίζεται με την σκέψη του, σιωπή του νου σημαίνει ανυπαρξία. Όμως, στην πραγματικότητα, Σιωπή του Νου δεν σημαίνει αυτό.

Ο Άνθρωπος, η Συνείδηση, δεν είναι σκέψη. Υπάρχει συνείδηση της σκέψης. Η Συνείδηση υιοθετεί την όραση, την θέαση μέσω της σκέψης, αλλά ποτέ δεν γίνεται αυτό, σκέψη. Μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο όρασης, να υιοθετήσουμε άλλη θέαση, άλλες πεποιθήσεις, άλλους στόχους, άλλες δραστηριότητες… αλλά όλα αυτά εξακολουθούν να είναι σκέψη.

Η Συνείδηση υποστηρίζει απλά όλη αυτή την δραστηριότητα της σκέψης, τις φαντασιώσεις μας. Από την άλλη μπορεί να τα απορρίψει όλα και να βλέπει χωρίς σκέψη, να βλέπει αληθινά. Μόνο όταν βλέπουμε χωρίς σκέψη βλέπουμε πραγματικά αυτό που συμβαίνει, όπως συμβαίνει, εδώ, τώρα, στον πραγματικό χρόνο. Αυτή η ζωντανή άμεση αντίληψη, είναι κάτι πολύ ευρύτερο της σκέψης, δεν είναι το αντίθετο ή η στέρηση της σκέψης.


Διαλογισμός είναι η Απελευθερωμένη Αντίληψη, η Αληθινή Όραση, στον πραγματικό χρόνο. Δεν είναι μια προσπάθεια του εγώ να ελέγξει την σκέψη, να ξεπεράσει την σκέψη, να φτάσει στην Αλήθεια, στο Θεό, μέσα από κάποια δραστηριότητα, γιατί όλες αυτές οι δράσεις είναι επίσης σκέψη. Ο Διαλογισμός είναι το τέλειωμα της σκέψης, η Αληθινή Ζωή, Εδώ, Τώρα, στην Στιγμή που Ρέει.


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Έξω από την δραστηριότητα




Διαλογισμός είναι να υπάρχεις, να βλέπεις πέρα από την σκέψη, πέρα από τον χρόνο, στο απόλυτο παρόν, να ζεις την Αληθινή Ζωή. Διαλογισμός είναι κάτι που δεν χρησιμοποιεί σκέψη, για αυτό βλέπει ολοκάθαρα, ζωντανά, αυτό που συμβαίνει εδώ, τώρα.

Το εγώ, που είναι σκέψη, κατασκευή της σκέψης, δεν μπορεί να διαλογιστεί: είναι σαν αυτόν που στέκει μπροστά στον καθρέφτη και προσπαθεί να σβήσει το είδωλό του. Πάντα, όσο υπάρχει, θα υπάρχουν απέναντι στον καθρέφτη δραστηριότητες. Κι όμως! Αυτό προσπαθούν να κάνουν οι άνθρωποι. Όντας ένα εγώ προσπαθούν με πρακτικές, τεχνικές, να ξεπεράσουν την σκέψη… αλλά ό,τι κι αν επιτύχουν θα είναι πάλι στον χώρο, στο επίπεδο της σκέψης. Είναι μια χωρίς αποτέλεσμα δραστηριότητα.

Αληθινός Διαλογισμός είναι να βγεις τελείως έξω από όλη αυτή την δραστηριότητα, από κάθε δραστηριότητα.

Διαλογισμός, Δράστης του Διαλογισμού, Αποτέλεσμα του Διαλογισμού, είναι ένα: Είναι να είσαι στην Καθαρή Αντίληψη, έξω από την σκέψη. Όταν κάποιος (νοιώθει ότι είναι κάποιος και) προσπαθεί να διαλογιστεί, υπάρχει ήδη ο διαλογιζόμενος, η διαδικασία, το προοδευτικό αποτέλεσμα.

Οι αληθινοί άνθρωποι, οι ώριμοι άνθρωποι, ζουν, δρουν, πραγματικά, στην πραγματική ζωή… δεν παίζουν παιδικά παιχνίδια ύπαρξης, πνευματικής ανάπτυξης, ή φώτισης… όλα αυτά μόνο στα παιχνίδια της φαντασίας των ανθρώπων υπάρχουν.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Αληθινός Διαλογισμός



Διαλογισμός σημαίνει στην πραγματικότητα να μπορούμε να Βλέπουμε Άμεσα, Καθαρά, χωρίς την παρεμβολή του «νου», της σκέψης, χωρίς την παραποίηση των επιθυμιών ή των εμπειριών, τελείως αντικειμενικά, τώρα, στον πραγματικό χρόνο, εδώ, στην αληθινή ζωή. Συνεπώς Διαλογισμός είναι ήδη μια κατάσταση επίγνωσης, ένας τρόπος όρασης, θέασης αυτού που συμβαίνει… δεν είναι ένα μέσο, μια δράση για να φτάσεις κάπου.

Ο Ίδιος ο Διαλογισμός είναι η Ορθή Δράση, η Ορθή Ζωή. Έτσι για να πούμε ότι Διαλογιζόμαστε πραγματικά θα πρέπει να Βλέπουμε Καθαρά, με ένα Νου Καθαρό από σκέψεις, με μια Καρδιά άδεια από επιθυμίες, με ένα σώμα ήρεμο, στην φυσική του κατάσταση της ισορροπίας, της ελάχιστης προσπάθειας.

Δεν μπορούμε να Διαλογιστούμε με «νου» που έχει εμμονές, τρέχει πίσω από προσκολλήσεις, ή εξωτερικά φαινόμενα. Όταν προσπαθούμε μέσα από αυτή την κατάσταση της σύγχυσης, του κατασκευασμένου (από την σκέψη) ψεύτικου εαυτού, να δούμε, ξεστρατίζουμε από την Άμεση Όραση, το Παρόν, την Αληθινή Ζωή, παρασυρόμαστε από την ροή της σκεπτοδιαδικασίας, σε εικονικές πραγματικότητες, κοσμικούς σκοπούς, ή επίγειες υλικές καταστάσεις.

Πρέπει να Είμαστε Ελαφριοί, Άδειοι, για να μπορέσουμε να Ανυψωθούμε προς την Ανώτερη Πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να Αναδυθούμε στην Πραγματικότητα μέσω της σκέψης, (ενός εγώ), της εμπειρίας, της συσσώρευσης εμπειριών… όλα αυτά είναι ένα νεκρό παρελθόν.

Πρέπει να μάθουμε να Ζούμε Τώρα, Εδώ, στην Στιγμή που Ρέει, στον Πραγματικό Χρόνο, στην Αληθινή Ζωή, όχι στην νόηση, στην μνήμη, στο παρελθόν (των εμπειριών)… Διαλογισμός λοιπόν είναι να Βλέπουμε Πραγματικά, χωρίς τις παρεμβολές και την παραποίηση της σκέψης, και Τότε υπάρχει Ενότητα αυτού που βλέπουμε… έχει διαλυθεί ο παρατηρητής, το υποκείμενο, το εγώ, κι έχουν γίνει όλα ένα, ένα ενοποιημένο πεδίο επίγνωσης που τα περιλαμβάνει όλα. Τότε υπάρχει μόνο Εμπειρία της Καθαρής Παρατήρησης, της Άμεσης Ανταπόκρισης στην ζωή και στις ανάγκες της, η συμβίωση με όλους και όλα, η ειρήνη, το τέλος της διαμάχης, η Γαλήνη.


 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ FACEBOOK

Email us >>> wholemind@gmail.com

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

TRANSLATE