OM

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Η Πραγματικότητα που Βιώνουμε όταν Είμαστε Πλήρως Αφυπνισμένοι είναι Χωρίς Ιδιότητες, πέρα από τον χρόνο, πέρα από τον Χώρο, πέρα από κάθε Αντίληψη. Όσο όμως βιώνουμε την Ύπαρξη "τοπικά" πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας τις τοπικές συνθήκες. Για την γη το Ηλιακό Έτος απεικονίζει σε εξωτερικό, συμβολικό, επίπεδο την ίδια την "Δημιουργία". Το ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ, είναι για εμάς (με την έννοια που εξηγήσαμε πιο πάνω) η πιο Ιερή Περίοδος του Έτους. Συμβολίζει το Σημείο Μηδέν, την Αρχή και το Τέλος, την Δημιουργία και την Αναγέννησή της κάθε έτος. Την Περίοδο αυτή, στην Ακαδημία, δεν υπάρχουν ούτε εξωτερικές δραστηριότητες ούτε δημοσιεύσεις. Αυτές οι Ιερές Μέρες είναι αφιερωμένες σε Εσωτερική Περισυλλογή , στην "Διαμονή" μας στην Ουράνια Κατοικία μας. Θα είμαστε πάλι μαζί στις 7 Ιανουαρίου του 2018. Καλές Γιορτές!

Κυριακή, 24 Απριλίου 2016

Η Μία Φύση



Η ΦΥΣΗ, Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά, Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Προσδιορισμούς (από καμία αντίληψη) , Είναι Ζωή, που Ρέει, που Δονείται και Δραστηριοποιείται, Χωρίς Χώρο, Χωρίς Χρόνο, Χωρίς καμία αντίληψη από αυτές που συλλαμβάνουν οι άνθρωποι. Είναι το Παντελώς Άγνωστο κι Ασύλληπτο, που Μόνο το Βιώνεις, αλλά δεν το αναλύεις και δεν το περιγράφεις. Είναι Μια Ενότητα Χωρίς Όρια και Περιορισμούς, Μια Υπερουσία, ούτε καν ύπαρξη.
Όλα όσα «εμφανίζονται» σαν παρουσία, ύπαρξη, ενέργεια, φαινόμενα, δεν είναι παρά Δραστηριότητες της ΜΙΑΣ ΦΥΣΗΣ. Τι είναι «Δραστηριότητα»; Η Δραστηριότητα είναι αποτέλεσμα κάποιου άλλου πράγματος, είναι κάτι που υφίσταται, αλλά «υπάρχει» μόνο την στιγμή που συμβαίνει και δεν είναι κάποια ουσία, ούτε μετασχηματισμός ουσίας. Είναι σαν την κίνηση του χεριού στον αέρα. Η κίνηση υφίσταται σαν δραστηριότητα κάποιου πράγματος, υπάρχει την στιγμή που γίνεται και μετά τίποτα.
Η Συνείδηση που Βιώνει την ΦΥΣΗ, το Αληθινό Είναι, Βιώνει, Βλέπει και Κατανοεί, τι είναι η Δραστηριότητα, πως η Δραστηριότητα γίνεται παρουσία, ύπαρξη, ενέργεια, φαινόμενο, αλλά δεν βλέπει τίποτα περισσότερο από «δραστηριότητα». Η Συνείδηση που έχει άγνοια και σύγχυση εκλαμβάνει τις Δραστηριότητες σαν κάτι πραγματικό και σχηματίζει μια άλλη «εικόνα» για την πραγματικότητα.
Τελικά υπάρχουν δύο Γνώσεις, δύο Οπτικές, ανάλογα με την «θέση» από την οποία βλέπουμε. Από την Θέση του Είναι η Συνείδηση Κατανοεί ότι δεν υπάρχει χώρος, χρόνος, τίποτα αλλά μόνο Ζωή. Κατανοεί ότι η Δραστηριότητα είναι μόνο δραστηριότητα, κάτι που υφίσταται μόνο την στιγμή που εκδηλώνεται και υπάρχει μόνο στο απόλυτο παρόν και σβήνει στο τίποτα. Δεν παρασύρεται στον Κόσμο της Φαντασίας, του Ονείρου. Η Συνείδηση όμως που δεν είναι πλήρως αφυπνισμένη, που για κάποιο λόγο μολύνεται από άγνοια, που προσπαθεί να συλλάβει το Πραγματικό, να σχηματίσει μια αντίληψη για το Πραγματικό, το «συλλαμβάνει σαν Υπερουσία, πέρα από τον Χώρο, πέρα από τον Χρόνο. Ταυτόχρονα βιώνει την Παρουσία της, την ύπαρξή της, μέσα στον Χώρο, μέσα στον Χρόνο, στους αόρατους κόσμους και στο υλικό σύμπαν. Δεν γνωρίζει ούτε κατανοεί πως από την Υπερουσία γεννιέται η Παρουσία, η ύπαρξη, η ενέργεια, το φαινόμενο (η υλική ουσία). Για την Αφυπνισμένη Συνείδηση τα πάντα είναι Δραστηριότητες της ΦΥΣΗΣ, άσχετα πως «εμφανίζονται», φαινόμενα παροδικά, που διαλύονται στο τίποτα. Η Αφώτιστη Συνείδηση δεν κατανοεί ούτε την Πανταχού Παρουσία της Υπερουσίας, ούτε την Υπερχρονικότητά της, ούτε την πραγματική φύση των συμβάντων, ούτε την πραγματική φύση του χρόνου (που είναι μόνο παρόν), ούτε γνωρίζει πως να τα κατανοήσει όλα αυτά. Δεν κατανοεί πως η Απλή Δραστηριότητα γίνεται Παρουσία (επίγνωση Ύπαρξης), Ύπαρξη (ατομική ύπαρξη), ενέργεια (ψυχικός δυναμισμός), υλική ουσία. Τα «αντιμετωπίζει όλα αυτά σαν πραγματικά, όπως «φαίνονται».
Όταν η Συνείδηση «μολύνεται» από την Άγνοια ή Αρχίζει να «Ονειρεύεται», να σχηματίζει εικόνες για την «Ύπαρξή» της (να αυτοσχεδιάζει στον χώρο του τίποτα) προσπαθεί Καταρχήν να συλλάβει το ΕΙΝΑΙ, να Αντικαθρεφτίσει το ΕΙΝΑΙ. Τι μπορεί να συλλάβει; Απεριόριστο Χώρο, Χωρίς Ιδιότητες, Χωρίς Χρόνο, Μια Απεραντοσύνη Ενότητας, που όμως Είναι Ζωντανή, Ρέει, μέσα στην Αιωνιότητα. Αυτή η Πρώτη Αντίληψη, είναι η Παγκόσμια Συνείδηση, η Πιο Μεγαλειώδης Αυταπάτη, ο Ισβάρα της Ινδικής Κοσμοθεωρίας, ο Υιός που Γεννάται Αενάως από τον Μυστηριώδη Πατέρα της Χριστιανικής Θεολογίας.
Μέσα σε Αυτή την Αντίληψη Παρουσίας (στην Παγκόσμια Συνείδηση) Υπάρχουν Βαθμίδες Επίγνωσης που από την Απεραντοσύνη της Παρουσίας περνούν στην Τοπική Ανάδυση της Παρουσίας. Κι έτσι Μέσα στον Κόσμο της Ενότητας Σχηματίζεται ο Κόσμος της Πολλαπλότητας. Η Συνείδηση που από την Παγκόσμια Παρουσία περνά στον Τοπικό Προσδιορισμό της γίνεται ο υπαρξιακός πυρήνας στον κόσμο του νου.
Ο Κόσμος του Νου, ο κόσμος των Ιδεών του Πλάτωνα, όσο Αιώνιος και Σταθερός κι αν φαντάζει, δεν είναι παρά μια «κατασκευή». Κι είναι οι «ιδέες» που φορτίζονται με δυναμισμό και γίνονται «δυναμικά πεδία» στον κατώτερο ψυχικό κόσμο. Είναι ακριβώς ο παγκόσμιος δυναμισμός που «εμφανίζεται» σαν ενέργεια που στην επιβράδυνσή της συλλαμβάνεται από τις ανθρώπινες αισθήσεις σαν υλική ουσία.
Τελικά, ενώ Υπάρχει ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΦΥΣΗ και όλα όσα «εμφανίζονται» είναι Δραστηριότητες αυτής της ΜΙΑΣ ΦΥΣΗΣ, Απλές Δραστηριότητες, από την Παρουσία, την Ύπαρξη, μέχρι την Ενέργεια και την Υλική Ουσία, η Αφώτιστη Συνείδηση (η ανθρώπινη συνείδηση) τα εκλαμβάνει όλα αυτά όπως «φαίνονται», σαν πραγματικά. Αυτό που Αναζήτησαν πάντα όλοι οι Μεγάλοι Μύστες κι όλοι οι Μυστικοί στην ανθρώπινη ιστορία, είναι η Πραγματικότητα, η Κατανόηση της Πραγματικότητας. Τι είναι η ΦΥΣΗ, τι είναι όλα αυτά που Συμβαίνουν, τι είναι η ύπαρξη στους κόσμους, η ζωή, η ζωή στη γη.
Υπάρχουν μέσα στην Συνείδηση δύο Τάσεις, δύο Τρόποι Ζωής, δύο Δρόμοι. Αυτός που Οδηγεί στην ΦΥΣΗ, στον ΑΛΗΘΙΝΟ ΕΑΥΤΟ (μια Κεντρομόλος τάση) κι αυτός που οδηγεί έξω, στην απορρόφηση σε όσα συμβαίνουν στην αυταπάτη ότι όλα αυτά είναι πραγματικά, στην ψεύτικη εικόνα της πραγματικότητας (μια κεντρόφυγος τάση).
Οι Μυστικοί Αναζήτησαν πάντα την ΦΥΣΗ, την Βίωση του Είναι, κι έτσι Οδηγήθηκαν Μέσα, Έσω. Η Πραγματική Ουσία του Εσωτερισμού είναι η Βίωση της ΜΙΑΣ ΦΥΣΗΣ, πέρα από όλες τις υποκειμενικές κι αντικειμενικές διαφοροποιήσεις. Ο Αληθινός Πνευματικός Δρόμος είναι η Βίωση κι η Κατανόηση της ΦΥΣΗΣ μας, πέρα από αισθήσεις, πέρα από την διανόηση και την σκέψη, πέρα από την αντίληψη. Ακόμα κι Απλή Παρουσία (σαν Παγκόσμια Συνείδηση) δεν είναι παρά μια Ψευδαίσθηση. Το ΑΛΗΘΙΝΟ Είναι πέρα από όλα, Η ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΖΩΗ που Υπάρχει, που Δονείται κι Υφίσταται Πάντα, το ΑΓΝΩΣΤΟ ΧΑΟΣ των Αρχαίων Φιλοσόφων, το ΑΔΗΜΙΟΥΡΓΗΤΟ. Δεν Φτάνεις ΕΔΩ μέσα από εξωτερικές δραστηριότητες, μέσα από τεχνικές, διαλογισμό, προσευχή. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΝΘΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΣΙΩΠΗ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ δεν έχει καμία σχέση με ό,τι μπορεί να συλλάβει και να αντιληφθεί η Συνείδηση (η ανθρώπινη αντίληψη).
Κατανοώντας οι Μυστικοί ότι τελικά Υπάρχει ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟ Οδηγήθηκαν στην Πλήρη Εγκατάλειψη όλων των Εξωτερικών Δραστηριοτήτων, στην πλήρη εξάλειψη κάθε ατομικής ύπαρξης, κάθε «εγώ», στο Σβήσιμο μέσα στον ΘΕΙΟ ΩΚΕΑΝΟ.
Η Άγνοια ταυτίσθηκε με την Δραστηριότητα, με την Ανάδυση της «Παρουσίας», της Ατομικής Ύπαρξης, της Ξεχωριστής Ψυχής, της ανθρώπινης οντότητας. Αυτό είναι το Βασικό Πιστεύω στον Βουδισμό και σε όλη την ινδική θρησκευτική φιλοσοφία. Αυτό το Βίωσε, το Κατανόησε και το Διακήρυξε ο Ιησούς. Αναδύθηκε ως την ΜΙΑ ΦΥΣΗ κι είπε «εγώ κι ο Πατέρας είμαστε ένα» ( «εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν», Ιωάννης 10,30). Οι χριστιανοί θεολόγοι κατάλαβαν άλλα κι ακόμα μέχρι σήμερα διδάσκουν άλλα. Η Ανάδυση της «παρουσίας», της ατομικής ύπαρξης, του «εγώ» θεωρήθηκε ακόμα αμαρτία. Αυτό είναι το προπατορικό αμάρτημα μέσα στον Αγιογραφικό Συμβολισμό κι η αιτία της πτώσης του ανθρώπου από την Θεία Ενότητα, στην σκοτεινή μοναχικότητα του ανθρώπινου προσώπου.
Όλοι οι Μυστικοί στην Αναζήτηση της ΘΕΙΑΣ ΦΥΣΗΣ οδηγήθηκαν αναγκαστικά στην υπέρβαση της ψεύτικης ανθρώπινης ατομικότητας, στην πλήρη εξάλειψη του «εγώ» στην ΑΠΟΛΥΤΗ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ. Η Ταπεινότητα δεν είναι η υποκριτική πειθάρχηση του εγώ στο Θεό ή σε ένα ανώτερο ιδεώδες. Η Ταπεινότητα δεν είναι δράση του εγώ. Είναι η «εξάλειψη του εγώ». Αυτόν τον Δρόμο της Αληθινής Ταπεινότητας τον Ακολούθησαν μόνο οι Αληθινοί Μυστικοί. Είναι η Στενή Πύλη που Οδηγεί στην Αλήθεια. «Στενή είναι η πύλη, και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν.» (Ματθ. [7] ζ΄14). Η Πύλη είναι στενή γιατί δεν χωράει να περάσει το εγώ κι η οδός είναι τεθλιμμένη γιατί πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τις αγαπημένες αυταπάτες μας.
Το θέμα είναι ότι «όπου γαρ εστιν ο θησαυρός ημών, εκεί έσται και η καρδία υμών». (Ματθ. στ΄ 21). Αμήν!

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Η Αληθινή Γνώση των Μυστικών



Τελικά, τι είναι Θρησκεία; Χιλιάδες χρόνια τώρα οι άνθρωποι μιλούν για την Πραγματικότητα, για τον Θεό, έχουν διδασκαλίες, χτίζουν ναούς, ακολουθούν θρησκευτικές συμπεριφορές, αλλά τελικά, τι νόημα έχουν όλα αυτά; Μέχρι που οδηγούν;
Φαίνεται πως, τελικά, η Αλήθεια, δεν έχει να κάνει με την Αντίληψη, με όσα πιστεύουμε, με όσα κάνουμε ή δεν κάνουμε, με όσα πραγματοποιούμε, αλλά με αυτό που είμαστε. Η Αλήθεια δεν είναι γνώση, πληροφορίες, αλλά κατανόηση αυτού που είμαστε.
Συνεπώς η Αληθινή Θρησκεία δεν είναι γνώση για την Πραγματικότητα, για την Αληθινή Ουσία, για αυτό που είμαστε, αλλά είναι μάλλον να Είμαστε Αυτό, να το Ζούμε. Η Αληθινή Θρησκεία είναι η Αληθινή Ζωή, η Φωτισμένη Ζωή, η Αιώνια Ζωή, είναι Τρόπος Ύπαρξης.
Στην πραγματικότητα, η Πραγματικότητα, ο Θεός, η Αληθινή Ουσία, η Ζωή, σαν Εμπειρία Ύπαρξης, σαν Αίσθηση Παρουσίας, είναι Κάτι Ακατάληπτο, Ασύλληπτο. Όσο κι αν προσπαθεί η Αντίληψη να το «χωρέσει» μέσα της Αυτό Ξεπερνά Όλα τα Όρια. Άρα η Αλήθεια, σαν Εμπειρία Αληθινής Ύπαρξης, Ζωής δεν είναι γνώση, εμβάθυνση γνώσης, διαπλάτυνση γνώσης, διαφώτιση, κατάληψη, «εμπειρία». Είναι μάλλον η Άμεση, Ζωντανή, Ρέουσα, Επαφή  με το Πραγματικό. Είναι η Αληθινή Ζωή, σαν Ζωή Χωρίς Όρους και Όρια, πέρα από τα φαινόμενα και πέρα από τον χρόνο.
Σε τελευταία ανάλυση όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι εξωτερικές και παραμένουν σε επιφανειακό επίπεδο. Ακόμα κι όταν η Αντίληψη στρέφεται στον Εαυτό, στην Ουσία, στην πραγματικότητα τα αντιμετωπίζει σαν «αντικείμενο». Κι αυτή η δραστηριότητα παραμένει επιφανειακή.
Όλοι οι Μεγάλοι Μυστικοί, οι Μεγάλοι Μύστες, οι Εσωτερικοί Διδάσκαλοι, (δεν έχει σημασία πως θα τους ονομάσουμε), οι Διδάσκαλοι της Ανθρωπότητας, Ακολούθησαν έναν Άλλο Δρόμο, μια Μυστική Οδό, που δεν είναι εξωτερική διαδικασία αντίληψης κι επιφανειακή γνώση, αλλά Άμεση Επαφή με το Πραγματικό. Αυτό μεταδόθηκε πάντα από Δάσκαλο σε Μαθητή, σαν Μετάδοση Ζωής. Δεν μπορεί να γίνει διδασκαλία, ούτε να μεταδοθεί θεωρητικά, σαν πληροφορία, (αυτού του είδους η γνώση είναι πάντα εξωτερική κι επιφανειακή). Αυτή είναι η Αληθινή Μύηση. Αυτή είναι η Αληθινή Οδός όλων των Μυστών.
Όταν ο Ιησούς μιλά για την Ζωή στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο αναφέρεται στην Αληθινή Γνώση, στην Άμεση Επαφή με το Πραγματικό, στην Αληθινή Ζωή. «Αύτη εστίν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί Σε τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν»  (Ιωάννης ιζ΄ 3). Με κανένα τρόπο δεν αναφέρεται στην επιφανειακή γνώση της αντίληψης, σε πληροφορίες, που είναι όλα διανοητικές συλλήψεις και κατασκευές. Κι ο Κρίσνα μιλά για την Αληθινή Γνώση στο Δωδέκατο Κεφάλαιο της Μπαγκαβάτ Γκιτά. Και σε όλα τα μοναστήρια του Τσαν ( και του Ζεν), εδώ και αιώνες, υποδεικνύεται η Άμεση Επαφή με το Πραγματικό.
Υπάρχει εδώ ένα Μυστικό που δεν μεταδίδεται θεωρητικά, σαν πληροφορία, αλλά μεταδίδεται με άμεσο πρακτικό τρόπο, σαν αληθινή δράση, που μας φέρνει σε Άμεση Επαφή με το Πραγματικό. Αυτό που πάντα επεδίωκαν όλοι οι Μυστικοί, σε όλους τους αιώνες, σε όλες τις παραδόσεις είχε σχέση με την Κατανόηση της Ουσίας μας. Κι αυτό δεν μπορούσαν παρά να το βρουν Μέσα τους. Στην Ησυχία. Στην Σιωπή. Γιατί άραγε; Στοχαστείτε το λίγο αγαπητοί αδελφοί.
Τελικά, τι είναι Θρησκεία; Είναι η Ίδια η Ουσία της Ζωής, η Αληθινή Ζωή. Δεν έχει να κάνει ούτε με θρησκεύματα, ούτε με διδασκαλίες, ούτε με Βούδες, Κρίσνες ή Χριστούς. Δεν έχει καμία σχέση με χειροποίητους ναούς, ούτε με εξωτερικές θρησκευτικές δραστηριότητες. Η Αληθινή Θρησκεία είναι η Ζωή Μέσα μας, η Ζωή κάτω από την επιφάνεια αυτών που φανταζόμαστε, που επιδιώκουμε και πραγματοποιούμε, η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Παρουσία πέρα από τα φαινόμενα και τον χρόνο. Αυτή η Αληθινή Ουσία Μέσα μας, η Θεία Ουσία, παραμένει Ανέγγιχτη, Άγνωστη, για τους πιο πολλούς ανθρώπους. Οι άνθρωποι καταναλώνονται σε άλλα σημαντικότερα έργα, στον εγωισμό τους, στην φαντασία τους, στα συμφέροντά τους, στην μίζερη ζωούλα τους, που ροκανίζει υπομονετικά ο χρόνος. Αλλά στην Ζωή δεν υπάρχουν κέρδη κι απώλειες. Υπάρχει μόνο Εγρήγορση και ύπνος της φαντασίας. Και το όνειρο του κόσμου είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ, απλά επειδή είναι μονάχα όνειρο.



Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Η Θεία Ενότητα




Εδώ και χιλιάδες χρόνια (όσο πάμε πίσω στην ιστορία) το Πραγματικό Αντικείμενο της Εσωτερικής Γνώσης, και της Εσωτερικής Παράδοσης, και το Αληθινό Περιεχόμενο κάθε Βιωματικής Θεολογίας, είναι η Πραγματικότητα, η Θεία Ενότητα, η Ενότητα του Όντος, η Παγκόσμια Συνείδηση. Μια Κατάσταση Επίγνωσης (Πλήρως Αφυπνισμένης Συνείδησης) που Βιώνει την Αληθινή Ύπαρξη, σαν μια Ενότητα. Μια Απεριόριστη Ύπαρξη, Χωρίς Όρους και Όρια, πέρα από τον χρόνο, ένα Αιώνιο Παρόν που Ανανεώνεται (σαν Αίσθηση Ύπαρξης και Ζωής) Χωρίς να Αλλοιώνεται. Μια Αιώνια Παρουσία, πέρα από όλα τα φαινόμενα.
Αυτή η Κατάσταση Συνείδησης, η Παγκόσμια Συνείδηση της Ενότητας του Όντος, δεν είναι κάτι ξεχωριστό από «εμάς», δεν είναι κάτι που πρέπει να πραγματοποιήσουμε. Αντίθετα είναι Μέσα μας. Είναι η «Καρδιά» της Ύπαρξης, της ύπαρξής μας. Είναι το Απέραντο Βάθος της Κατανόησής μας, που μας Αποκαλύπτει την Αληθινή Ουσία μας, όταν «απομακρύνονται» οι αυταπάτες μας και διαλύονται όλοι οι «περιορισμοί» που κατασκευάζει η αντίληψη,  όλες οι ανοησίες που φτιάχνουμε με την σκέψη και την άγνοιά μας. Στον απέραντο χώρο της άγνοιάς μας θεωρούμε σαν γνώση το λιγοστό που συλλαμβάνουμε και μέσω αυτού θέλουμε να ερμηνεύσουμε τα πάντα. Έτσι χτίζουμε φαντασιώσεις, κοσμοαντιλήψεις, κοσμοθεωρίες, θεολογίες και φιλοσοφίες.
Αν παραμερίζαμε αυτή την ανόητη μωροπιστία μας που αγκαλιάζει το σύμπαν και ησυχάζαμε και σιωπούσαμε θα αφουγκραζόμασταν την Ζωή Μέσα μας, την Πραγματικότητα, την Ενότητα του Όντος, την Θεία Ενότητα, που είναι πέρα από τις ανόητες δραστηριότητές μας, πέρα από τα φαινόμενα όπως τα συλλαμβάνει η περιορισμένη αντίληψή μας.
Η Αλήθεια Βρίσκεται στην Άμεση Επαφή με την Πραγματικότητα, με την Αληθινή Ύπαρξη Μέσα μας, με την Ζωή που Ζούμε κι όχι σε όλα αυτά που σκεφτόμαστε και φανταζόμαστε.
Όλοι οι Μεγάλοι Μύστες, ο Βούδας, ο Ιησούς, Ένοιωσαν Μέσα τους την Απόλυτη Ενότητα του Όντος, πέρα από αντιλήψεις, εαυτούς, εγώ, διαχωρισμούς κι αυταπάτες. Δεν Υπάρχει Παρά Μόνο Μία Πραγματικότητα. Αυτή η Πραγματικότητα είναι ο Θεός, ο Βούδας, ο Ιησούς, εγώ, εσύ, ο καθένας. Αντίθετα δεν είναι Πραγματικότητα η κάθε περιορισμένη αντίληψη που δημιουργεί διαχωρισμό από την Μία Πραγματικότητα.
Αυτός που ξεπερνά τις απατηλές αντιλήψεις βρίσκεται στον Χώρο της Αληθινής Ύπαρξης, της Πραγματικής Ζωής, στον Απεριόριστο Χώρο της Αιωνιότητας, της Άχρονης Παρουσίας, πέρα από όλα τα φαινόμενα. Αυτή η Συνείδηση, που είναι η Αληθινή Συνείδηση Ενυπάρχει Αυτούσια και Πλήρης Παντού, «Μέσα» σε όλα, ακόμα και «μέσα» στο μόριο της σκόνης, ακόμα και «μέσα» στο ασύλληπτο τίποτα, πέρα από τις απατηλές εξωτερικές όψεις, Υπάρχει από Πάντα. Δεν Αποκαλύπτεται δεν πραγματοποιείται. Απλά Κατανοείται, όταν σβήνουν τα σύννεφα της αυταπάτης σαν ο Ήλιος της Αιωνιότητας, το Υπέρλαμπρο Φως από το Οποίο «Φτιάχτηκαν» Όλα. Το λάθος δεν είναι ότι το Φως Αλλοιώθηκε ή Κρύφτηκε. Το λάθος είναι ότι η περιορισμένη αντίληψη βλέπει απλά τα Παιχνιδίσματα του Φωτός μέσα στο Απόλυτο Τίποτα, τις σκιές, και συλλαμβάνει όλες αυτές τις εναλλαγές σαν πραγματικές υπάρξεις. Όλα Είναι Φως κι Απουσία Φωτός μέσα στην Αντίληψη, Αντιλήψεις, Φαινόμενα.
Η Άγνοια εκλαμβάνει τα αντιληπτικά φαινόμενα σαν πραγματικά γεγονότα, προσκολλάται σε αυτά, δένεται με επιθυμίες, διψά για την απατηλή ζωή των φαινομένων και διαρκώς προσπαθεί να πραγματοποιήσει την Αιωνιότητα (που Είναι η Αληθινή Φύση μας) μέσα στις σκιές. Αργά ή γρήγορα η Κατανόηση θα αποκαταστήσει την Αλήθεια.
Δεν μιλάμε συνεπώς, στην Εσωτερική Παράδοση, για Αληθινή Δημιουργία, για πραγματικό διαχωρισμό από την Ουσία, για πραγματική ατομική ύπαρξη, για ατομική εξέλιξη και ατομική φώτιση. Μέσα στο Άπειρο της Αλήθειας, στην Χωρίς Όρια Πραγματικότητα, δεν «επιβιώνει» κανένας περιορισμός, κανένα ον, κανένα εγώ. Οι Αληθινοί Λάτρες του Βούδα δεν γνωρίζουν Κανένα Βούδα. Κι οι Αληθινοί Προσκυνητές του Ιησού δεν βρίσκουν Κανένα Ιησού να προσκυνήσουν. Όλα Είναι Αυτό που Υπάρχει Εξαρχής και για Πάντα πέρα από τις αυταπάτες και τα φαινόμενα.
Η Εμπειρία της Θείας Ενότητας, η Παγκόσμια Συνείδηση είναι συνεπώς η Πραγματικότητα που Βιώνουμε όταν σβήνουν οι αυταπάτες κι όχι κάτι που πραγματοποιεί η περιορισμένη συνείδηση, μια εξέλιξη της ατομικής συνείδησης, ή η υπέρβαση της συνηθισμένης ανθρώπινης κατάστασης. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να ζήσουμε, περνώντας το κατώφλι της άγνοιας και της αυταπάτης στο Αιώνιο Παρόν που Είναι Πάντα Εδώ (όπου κι αν νομίζει ότι βρίσκεται η περιορισμένη συνείδηση). Όλα αυτά δεν είναι θεωρίες, ούτε βάση για κάποια διδασκαλία. Την Ζωή την ζούμε. Όλα τα άλλα είναι απλά σχόλια της φαντασίας.



~~~~~~~~~~