ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Μεταφυσική



Η Θεώρηση του Ενιαίου της Συνείδησης, Εντός του Οποίου Εντάσσεται η Υπέρτατη Αντίληψη Του Είναι, το Απόλυτο, κλπ., καθώς και οι επιμέρους αντιλήψεις, αποτελεί την βάση κάθε μεταφυσικής αντίληψης και κάθε θρησκευτικής σκέψης…
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΑΝ «ΕΝΙΑΙΟΣ ΧΩΡΟΣ»
Η Συνείδηση Είναι Μία, Είναι Ένας «Ενιαίος Ανοικτός Χώρος» Εντός Του Οποίου είναι δυνατές όλες οι (υποκειμενικές και αντικειμενικές) αντιληπτικές καταστάσεις. Είναι δυνατή η Αντίληψη του Ιδίου Είναι, του Απολύτου Είναι, του Απείρου Είναι, του Άμορφου Είναι, κλπ. Είναι δυνατός ο περιορισμός της Συνειδητότητας, η απορρόφηση στο αντικειμενικό, κλπ. Όλες αυτές οι αντιληπτικές καταστάσεις υπάρχουν στα πλαίσια της Μίας Συνείδησης. Δεν μπορούν να διαχωριστούν.
Με μία άλλη θεώρηση αυτό μπορεί να διατυπωθεί διαφορετικά. Η Συνείδηση Είναι Μία αλλά μπορεί να διαχωριστεί το Βάθος, η Εσώτερη Αντίληψη, το Είναι, από τις περιορισμένες, επιφανειακές αντιλήψεις: Έτσι κάθε ον στο Εσώτερο Είναι του Είναι το Απόλυτο, όλα τα άλλα είναι επιφανειακές καταστάσεις. Το Εσώτερο Είναι, το Όντως Είναι, Αυτό το Καθαρό Είναι, το Απόλυτο Είναι, Ό,τι ονομάζουμε Θεό, Είναι η Ουσία, η Αιτία των πάντων. Σύμφωνα και με αυτή την δεύτερη θεώρηση Εντός της Μίας Συνείδησης Υπάρχει το Απόλυτο, δεν είναι κάτι έξω από την Συνείδηση (Ο Θεός δεν Είναι έξω από την Συνείδηση).
Η Θεώρηση του Ενιαίου της Συνείδησης, Εντός του Οποίου Εντάσσεται η Υπέρτατη Αντίληψη Του Είναι, το Απόλυτο, κλπ., καθώς και οι επιμέρους αντιλήψεις, αποτελεί την βάση κάθε μεταφυσικής αντίληψης και κάθε θρησκευτικής σκέψης. Η Συνείδηση Κινείται ανάμεσα στην Εσώτερη Αντίληψη του Είναι, το Απόλυτο Είναι, (Θεότητα, κλπ.), και τις εξωτερικές αντιλήψεις (περιορισμένο εγώ, αντικειμενικές καταστάσεις, κλπ.). Με βάση αυτή την αντίληψη θεμελιώνεται η σχέση Εσώτερου Είναι (Θεός) και όντος (εγώ, κλπ.), η επικοινωνία Όντος και όντος, η τελείωση του όντος, κλπ.
Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ «ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ»
Μεταφυσική είναι η Εντός Της Συνείδησης και στα πλαίσια της Λειτουργίας Της, Άμεση Αντίληψη του Εσώτερου Πυρήνα, του Ιδίου Είναι, η προσέγγιση μίας περιοχής της Αντίληψης (της Γνώσης) που βρίσκεται πέραν της νόησης, της νοητικής λειτουργίας που μπορεί να συλλαμβάνει μόνο ό,τι είναι «έξω», ό,τι είναι αντικειμενικό και συνεπώς κοσμικό. Η περιοχή αυτή χαρακτηρίζεται υπερβατική, μεταφυσική, απρόσιτη διά της νοητικής ενέργειας, ακατάληπτη δια των νοητικών ενεργειών, η περιοχή όπου τοποθετείται το Ον, ο Θεός, η Πραγματικότητα, κλπ. Ό,τι είναι έξω από την Συνείδηση, το αντικειμενικό, είναι φαινόμενο.
Η Μεταφυσική λοιπόν είναι λειτουργία της Συνείδησης, στάση της Συνείδησης, γνώση της Συνείδησης. Από την Βασική Μεταφυσική Αντίληψη που Αντιλαμβάνεται την Συνείδηση σαν Ενιαίο Χώρο Εντός Του Οποίου εκδηλώνονται όλες οι δυνατές υποκειμενικές και αντικειμενικές διαφοροποιήσεις προκύπτουν επιμέρους αντιλήψεις όλων των φαινομένων. Δηλαδή αντιλήψεις των κοσμικών πεδίων, των σχέσεων Όντος και όντος (αυτού που είμαστε), της Ζωής, της Εξέλιξης και Τελείωσης του όντος (αυτού που είμαστε), κλπ. Όσο αυτά αντιμετωπίζονται στα πλαίσια μίας Άμεσης Αντίληψης και μίας Άμεσης Δράσης (στον χώρο του βιώματος) παραμένουν αναγκαία και χρήσιμα. Όταν όμως δομείται ένα σύστημα, με βάση ιδέες του Όντος, του Θεού, κλπ. έχουμε ένα ορθολογικό, κατασκευασμένο σύστημα ιδεών, μία φαντασία κι όχι την Πραγματικότητα.
Στα πλαίσια των θρησκειών μεταφυσικοί είναι μόνο όσοι βιώνουν το Είναι, την Θεότητα, όχι όσοι μιλούν για το Είναι, που παραμένουν έτσι κι αλλιώς στα πλαίσια της σκέψης.
Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ «ΣΥΣΤΗΜΑ ΖΩΗΣ»
Συνοπτικά η Μεταφυσική είναι Ένα Σύστημα Ζωής (Ζωή, Στάση ζωής, Δράση), εντός του οποίου αντιλαμβανόμαστε την Πραγματικότητα με ορισμένο τρόπο και δρούμε ανάλογα.
Ειδικότερα Μεταφυσική είναι ένα σύνολο Αντιλήψεων και Δράσεων:
Α) Η Αντίληψη του Ενιαίου Της Συνείδησης.
Β) Η Αντίληψη ότι όλα συμβαίνουν Εντός Της Συνείδησης.
Γ) Η Αντίληψη ότι η υποκειμενική διαφοροποίηση από το Ενιαίο (που παραμένει πάντα σαν Υπερσύνολο της διαφοροποιημένης συνείδησης) είναι κατά βάση απατηλή και σε τελευταία ανάλυση αδιάφορη.
Δ) Η Αντίληψη ότι όλες οι αντικειμενικές διαφοροποιήσεις δεν είναι παρά δραστηριότητες, ενέργειες, λειτουργίες, της Συνείδησης κι όχι κάτι ανεξάρτητο.
Ε) Η Αντίληψη ότι το Ενιαίο Της Συνείδησης και η άμεσα δοσμένη συνείδηση είναι κατά βάση το Ίδιο και η Συνειδητοποίηση, η Βίωση, Αυτής της Κατάστασης: Έτσι η άμεσα δοσμένη συνείδηση μπορεί να Υπερβεί τους περιορισμούς και να ανυψωθεί ως το Απόλυτο Είναι, ως την Ενότητα.
ΣΤ) Ο Προσανατολισμός της Δράσης και των πράξεων για την επίτευξη της Αυτογνωσίας, της Ολοκλήρωσης και της Τελείωσης του, λανθασμένα θεωρούμενου σαν ατελούς, όντος.
Ζ) Η Ερμηνεία της Πραγματικότητας σύμφωνα με όλες τις παραπάνω αντιλήψεις και δράσεις. Η μεταφορά της Πραγματικότητας επί χάρτου, χωρίς να ξεχνιέται ποτέ ότι πρόκειται όχι για την Πραγματικότητα αλλά για χαρτογράφηση της Πραγματικότητας.
Η Μεταφυσική πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεται σαν Σύστημα Ζωής κι όχι σαν διανοητική κατασκευή, σαν σύστημα ιδεών.
Με αυτή την έννοια η Μεταφυσική έχει βιωθεί μέσα στην Ιστορία και από μεγάλους ιδρυτές θρησκειών (οπότε η θρησκεία μπορεί να οριστεί σαν Μεταφυσική με ιστορικό, κατά κύριο λόγο, χαρακτήρα) αλλά και από μεταφυσικούς και φιλοσόφους. Ο Βούδας, ο Σανκάρα, ο Λάο Τσε, ο Ιησούς, ο Μάιστερ Έκαρτ κι ακόμη ο Πλάτωνας, ο Πλωτίνος κι άλλοι.
Ας σημειώσουμε ότι ο Πλάτωνας ορίζει την Μεταφυσική σαν «Θεωρία Περί Του Είναι». Αντιλαμβάνεται την Μεταφυσική σαν Ένα Σύστημα Ζωής εντός του οποίου υπάρχει η Αντίληψη περί του «Τελείως Είναι», η Απορροή από το «Είναι» όλων των «είναι», η Αναφορά στο «Είναι» όλων των διαφοροποιήσεων, του νοητικού κόσμου και του υλικού γίγνεσθαι, η Προσπάθεια (μέσω της Διαλεκτικής)βίωσης της νοητικής και υπερνοητικής πραγματικότητας, δηλαδή σαν Τρόπο Ζωής προσανατολισμένο Προς Το «Είναι». Η Μεταφυσική για τον Πλάτωνα είναι Ζωή κι όχι διανοητικό σύστημα. Αυτό είναι ακόμα πιο φανερό στον Πλωτίνο κι όσους τον ακολουθούν.



Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Μυστικισμός



Ο Μυστικισμός, στην ουσία του, συνίσταται στο Μυστικό Βίωμα, δηλαδή στην Βίωση της Βαθύτερης Μεταφυσικής Αρχής, μέσα μας…
Μυστικισμός είναι πανάρχαια, παγκόσμια, διαπολιτιστική, αντίληψη, που εξελίσσεται παράλληλα με την Θρησκεία (με την θρησκευτική σκέψη), και η οποία δέχεται ότι Υπάρχει Μία Αρχή που Αποτελεί την Βαθύτερη Ουσία των πάντων, την Βαθύτερη Ουσία κάθε όντος, την Οποία μπορεί να Βιώσει κάθε ον (μέσα του), όταν αποβάλλει όλα τα ιδιαίτερα εξωτερικά χαρακτηριστικά και εξωτερικές λειτουργίες του. Αυτή η Κατάσταση Βίωσης σημαίνει μία μεταμόρφωση του όντος, μία «μετακίνηση» από την συνηθισμένη κατάσταση, που ορίζεται σαν «έκσταση».
Πρόκειται για μία γενική αντίληψη (που χρησιμοποιεί γενικούς όρους περιγραφής) και δεν αποκρυσταλλώνεται ποτέ σε ένα συγκεκριμένο σύστημα. Με αυτή την έννοια ο Μυστικισμός ταυτίζεται, ως ένα σημείο, με την «ουσία» και την ουσιαστική εφαρμογή όλων των θρησκειών (που όμως εκφράζονται με ιδιαίτερους, προσδιορισμένους, όρους)... Από την άλλη μεριά, ο Μυστικισμός, σαν καθαρή, αφηρημένη, αντίληψη, που έχει προσωπική εφαρμογή, διαχωρίζεται από το πολυδιάστατο φαινόμενο της Θρησκείας (στην ιστορική του έκφραση), που δεν είναι μόνο μεταφυσική σκέψη και εμπειρία, αλλά και συγκεκριμένο κοσμοθεωρητικό σύστημα, και ιστορικό φαινόμενο με κοινωνικές προεκτάσεις, κλπ.
Πέρα από τον γενικό και αφηρημένο χαρακτήρα του και την προσωπική του εφαρμογή (ανεξάρτητα από χρόνο, τόπο, και πολιτιστικό περιβάλλον...), ο Μυστικισμός, στην ουσία του, συνίσταται στο Μυστικό Βίωμα, δηλαδή στην Βίωση της Βαθύτερης Μεταφυσικής Αρχής, μέσα μας.
Κάθε μυστικιστική δραστηριότητα, λοιπόν, ξεκινά από την βασική αντίληψη ότι η Βαθύτερη Ουσία μας Είναι κατά πολύ Πλατύτερη από την επιφανειακή ύπαρξη, Είναι το Ίδιο το Απόλυτο. Ο Δρόμος λοιπόν του Μυστικισμού είναι Εσωτερικός, μέσα μας. Το έξω, ο εξωτερικός κόσμος, είτε θεωρείται αληθινός, είτε θεωρείται «ψεύτικος», πάντως είναι οπωσδήποτε «ασήμαντος».
Η Ανθρώπινη Συνείδηση είναι η Πύλη για τον εσωτερικό κόσμο. Ο εσωτερικός κόσμος, είναι κατ’ αρχήν Υπερβατικός, πέρα από τους περιορισμούς της φύσης, είναι Απέραντος, με Απεριόριστα Βάθη, Αιώνιος και Αντικειμενικός, Αληθινά Αντικειμενικός.
Η Ανθρώπινη Συνείδηση, στρεφόμενη προς τα μέσα, εγκαταλείποντας όλες τις εξωτερικές δραστηριότητες, εγκαταλείπει ταυτόχρονα την υποκειμενική της διάσταση, ανυψώνεται, διαλύεται μέσα στο Παγκόσμιο Αντικειμενικό. Η «Γνήσια Μυστικιστική Ένωση» μεταμορφώνει ολοκληρωτικά, πλήρως και τελειωτικά, τον άνθρωπο, που «επιστρέφοντας» στον φυσικό κόσμο, τον θεωρεί από μία «ανώτερη σκοπιά» (με μία «ανώτερη επίγνωση»), «συγχωνευμένο» μέσα στο Παγκόσμιο Αντικειμενικό.
Ο Μυστικισμός σε αυτή την Γενική Έκφρασή του, δεν πρέπει να συγχέεται με τον «θρησκευτικό μυστικισμό», που αναπτύσσεται συχνά στα πλαίσια των θρησκειών, και είτε γίνεται αποδεκτός, ανεκτός, ως ένα σημείο, είτε θεωρείται σαν αιρετική θρησκευτική στάση... Ούτε, εξ’ άλλου, ο Μυστικισμός πρέπει να συγχέεται με τον «φιλοσοφικό μυστικισμό», όπως για παράδειγμα ο Νεοπλατωνισμός, ή το Σύστημα του Χέγγελ, κλπ.
Ο «θρησκευτικός μυστικισμός», είναι μία ιδιαίτερη αντίληψη που δημιουργείται στα πλαίσια της ιστορικής θρησκείας και η οποία, λειτουργώντας συνήθως μέσα στα κοσμοθεωρητικά πλαίσια της θρησκείας, θέτει ως κύριο στόχο την Πραγμάτωση, μέσα στην Συνείδηση, της Θεότητας, την Πραγμάτωση του Απολύτου Είναι, παραβλέποντας συχνά την συμβατική εξωτερική θρησκευτικότητα. Έτσι ο «θρησκευτικός μυστικισμός» εμφανίζεται, σαν φαινόμενο, μέσα σε όλες τις ιστορικές θρησκείες και έχουμε ένα «ινδοϊστικό μυστικισμό», ένα «ιουδαϊκό μυστικισμό», ένα «χριστιανικό μυστικισμό», ένα «ισλαμικό μυστικισμό», κλπ. Ο «θρησκευτικός μυστικισμός», στα πλαίσια όλων των θρησκειών, θεωρεί την Συνείδηση σαν Ενιαίο Χώρο... Μέσα στην Συνείδηση, στο Εσωτερικό Είναι, Προσεγγίζει το Απόλυτο, κι όχι έξω... Είτε αυτό θεωρείται έτσι καθαρά, είτε λέγεται ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην Απόλυτη Συνείδηση και την συνείδησή μας, είναι το ίδιο, κι οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα, στην Βίωση του Απολύτου μέσα μας... Αυτού του είδους ο «θρησκευτικός μυστικισμός» άλλοτε προσφέρει μεταφυσικό βάθος στην συμβατική θρησκεία κι άλλοτε «δείχνει» την «γύμνια» της εξωτερικής θρησκείας που έχει ξεπέσει σε κοινωνικό θεσμό...

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Εσωτερισμός

Ο Εσωτερισμός αποτελεί το υπόστρωμα όλων των θρησκειών, όλων των θρησκευτικών αντιλήψεων…
Ο Εσωτερισμός είναι παράδοση, χωρίς όμως σαφή ιστορικό (χρονικό, τοπικό, ιδεολογικό) προσδιορισμό, που χάνεται μέσα στους αιώνες. Ο Εσωτερισμός αποτελεί μία αρχαϊκή αντίληψη που «συλλαμβάνει» την αντίθεση Συνείδηση-Αντικειμενικό, κι αποτελεί το υπόβαθρο για κάθε περαιτέρω θρησκευτική αντίληψη. Αποτελεί δηλαδή μία κατηγορία αντίληψης κι όχι ένα συγκεκριμένο σύστημα σαφώς προσδιορισμένο. Παραμένοντας στο επίπεδο της διαισθητικής αντίληψης χαρακτηρίζεται σαν Εσωτερισμός. Όταν συγκεκριμενοποιείται, μετουσιώνεται σε θρησκευτικό σύστημα. Οι ιδρυτές θρησκειών ή φιλοσοφικών συστημάτων πάντα προχωρούσαν σε συγκεκριμένες αντιλήψεις με σαφείς προσδιορισμένους όρους... Με άλλα λόγια ο Εσωτερισμός ταυτίζεται, ως ένα σημείο, με την Θρησκεία, στην γενική, αφηρημένη, μορφή της.
Ο Εσωτερισμός σαν στάση ζωής εμφανίζεται από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας και γίνεται η δεξαμενή όλων των θρησκευτικών συστημάτων... Συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν μπορεί να καταγραφεί. Ο Εσωτερισμός, σαν αντίληψη, εξελίσσεται μαζί με την ανθρώπινη συνείδηση...
Στην πάροδο του χρόνου (από την αρχή της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι σήμερα) η Ανθρώπινη Συνείδηση υιοθετεί όλο και πιο ολοκληρωμένες αντιλήψεις. Στην κατάσταση του Προσυνειδητού επικρατεί μία χαοτική αντίληψη. Καθώς η Συνείδηση ξεφεύγει από το χαοτικό προσυνειδητό κι αναδύεται στο Συνειδητό διατηρεί την αντίληψη του Χάους σαν υπόβαθρο από το οποίο δημιουργείται ο κόσμος, η τάξη. Σε αυτή την περίοδο υιοθετούνται διαδοχικά διάφορες αντιλήψεις. Αυτό που η Συνείδηση ξεχωρίζει προσπαθεί να το γνωρίσει, να το αφομοιώσει. Ό,τι δεν μπορεί να καταλάβει είναι λόγω του αγνώστου κάτοχος μίας άλλης δύναμης –είναι ταμπού-, άγιο ή καταραμένο. Έτσι η Συνείδηση «ξεκινά» με τον κόσμο άγνωστο. Καθώς η Συνείδηση γνωρίζει το περιβάλλον το Άγνωστο (και συνεπώς το Ιερό) μετατίθεται σε «ανώτερες» σφαίρες. Έτσι η Συνείδηση υιοθετεί διαδοχικά, μέσα στην ιστορία, τις ακόλουθες πέντε κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις:
1. Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται την Κοσμική Απεραντοσύνη στο σύνολό της (που τα περιλαμβάνει όλα), με χαώδη μορφή.
2. Η Συνείδηση διακρίνει το Κοσμικό από τον Ουρανό (που περιλαμβάνει ακόμα το Άπειρο, το Υπερβατικό και το Πραγματικό).
3. Η Συνείδηση διακρίνει το Κοσμικό, τον Ουρανό, από την Θεότητα του Ουρανού(που περιλαμβάνει ακόμα το Υπερβατικό και το Πραγματικό).
4. Η Συνείδηση διακρίνει το Κοσμικό, τον Ουρανό, τον Ανώτερο Ουρανό, από το Υπερβατικό (που περιλαμβάνει ακόμα το Πραγματικό).
5. Η Συνείδηση διακκρίνει το Κοσμικό, τον Ουρανό, τον Ανώτερο Ουρανό, το Υπερβατικό από το Πραγματικό.
Το Ιερό, το Θείο, εξελίσσεται μέσα στην ιστορία και παίρνει μέσα στις διάφορες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις, μία διαφορετική έννοια:
1. Υπαρξιακή
2. «Τοπική» (γη, Ουρανός)
3. Λειτουργική
4. Υπερβατική
5. Πραγματική.
Όσο εξελίσσεται η Συνείδηση υπερβαίνει την παλιά αντίληψη για τον κόσμο και την υποκαθιστά με μία πιο ολοκληρωμένη αντίληψη. Η παλιά αντίληψη περνά σε δεύτερο επίπεδο αλλά δεν εξαφανίζεται, συνυπάρχει με την νέα αντίληψη. Σιγά-σιγά συσσωρεύονται οι αντιλήψεις. Αυτή η εξέλιξη των αντιλήψεων, ερμηνεύεται σαν «εξέλιξη» του Θείου (Θεογονία), σε κάποιες θρησκείες.
Ο Εσωτερισμός παραμένει πάντα σαν υπόστρωμα όλων των θρησκευτικών αντιλήψεων. Στο πέρασμα των αιώνων αυτή η στάση ζωής υιοθετείται από πολλούς ανθρώπους και οι γενικές αρχές του Εσωτερισμού αντανακλούν ξανά και ξανά, είτε αυθόρμητα, είτε με την βοήθεια της συσσωρευμένης γνώσης, στην ζωή του ανθρώπου. Ποτέ δεν έπαψαν αυτές οι αρχές να εμπνέουν και να γεννούν νέες αντιλήψεις (πάνω στο παλιό). Σήμερα μιλώντας για Εσωτερισμό αναφερόμαστε απλά στις γενικές αρχές αυτού του τρόπου αντίληψης.
Αυτό που χαρακτηρίζει τον Εσωτερισμό είναι η αντίληψη του Έσω (Συνείδηση) – Έξω (αντικειμενικότητα) σε μία σχέση αλληλεξάρτησης, μεταβαλλόμενη, στην οποία οι όροι Έσω-Έξω μπορούν να αποσαφηνισθούν, μόνο όταν θεωρούμε ποια σχέση υφίσταται μεταξύ τους. Πιο συγκεκριμένα: Το Έσω, η Συνείδηση, τίθεται σαν Αρχή από την Οποία προέρχεται το Αντικειμενικό (με όλη την ποικιλία του). Υπάρχουν Πέντε Πεδία Ύπαρξης της Συνείδησης, στα οποία εκδηλώνεται διαφορετικά το Αντικειμενικό: Συνεπώς Πέντε Πεδία, στα οποία η Σχέση Συνείδηση-Αντικειμενικό είναι διαφορετική. Πιο συγκεκριμένα:
1. Συνείδηση.
2. Συνείδηση και Τρεις ποικιλίες του Παγκόσμιου Πνεύματος.
3. Συνείδηση, Παγκόσμιο και Τρεις ποικιλίες της νοητικής ζωής.
4. Συνείδηση, Παγκόσμιο, Νόηση και Τρεις ποικιλίες του δυναμούχου αόρατου.
5. Συνείδηση, Παγκόσμιο, Νόηση, Δυναμισμός και Τρεις ποικιλίες του ορατού κόσμου (όργανο συνείδησης, ζωή, ύλη).
Η οντότητα, εκδηλώνεται μία δεδομένη στιγμή, σε κάποιο συγκεκριμένο πεδίο ύπαρξης, με ένα φορέα που συντίθεται από «στοιχεία» του συγκεκριμένου πεδίου. Στον φυσικό κόσμο η οντότητα εκδηλώνεται σαν Συνείδηση (που περιλαμβάνει όλες τις ανώτερες πνευματικές, νοητικές και δυναμικές λειτουργίες) που συνδέεται με ένα όργανο συνείδησης (εγκέφαλος, νευρικό σύστημα), που είναι το κέντρο ελέγχου ενός ζωντανού οργανισμού, που είναι οργανωμένη ύλη.
Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται τον Εαυτό της, την Ουσία της, σαν Έσω, άμεσα, χωρίς διαδικασία, σαν Άχρονη Ουσία, που ταυτίζεται (ή είναι της Ίδιας Ουσίας) με το Απόλυτο, το Θείο, κλπ., σαν Κάτι που δεν Προσδιορίζεται... όταν υπερβαίνει όλες τις εξωστρεφείς λειτουργίες που την κατευθύνουν προς το εξωτερικό, το αντικειμενικό...
Με αυτή την έννοια (που περιγράψαμε), ο Εσωτερισμός, σαν Καθαρή Θεώρηση, δεν πρέπει να «συγχέεται» με τον «θρησκευτικό εσωτερισμό»: Σε όλες τις θρησκείες (που άλλωστε εμπνέονται από τις Γενικές Αρχές του Εσωτερισμού), υπάρχει μία «εσωτερική αντίληψη» της Πραγματικότητας (το Απόλυτο, ο Θεός, ανακαλύπτεται Έσω), υπάρχει μία εσωτερική διδασκαλία, σε αντιπαράθεση με την εξωτερική, διανοητική προσέγγιση της θρησκείας, της θρησκείας σαν κοινωνικού θεσμού, «ηθικής» και λατρευτικών συνηθειών. Με αυτή την έννοια υπάρχει ένας «βουδιστικός εσωτερισμός», ένας «χριστιανικός εσωτερισμός», ένας «ισλαμικός εσωτερισμός», κλπ. Αυτού του είδους τους «θρησκευτικούς εσωτερισμούς» μπορούμε απλά να τους θεωρούμε σαν ιδιαίτερες περιπτώσεις του Γενικού Εσωτερισμού.


Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Θρησκεία


 

Η Θρησκεία, ως προς το περιεχόμενό της αποτελεί, κατ’ αρχήν, για την ανθρώπινη συνείδηση, μία ολική αντίληψη της ύπαρξης και των φαινομένων της, μία κοσμοθεωρία που ερμηνεύει όλα τα φαινόμενα…

ΘΡΗΣΚΕΙΑ

Η Θρησκεία είναι κατ’ αρχήν ένα ιστορικό φαινόμενο, με ποικίλες εκδηλώσεις. Σαν ιστορικό φαινόμενο είναι δημιούργημα κάποιας κοινωνίας, είτε άμεσα, είτε έμμεσα. Είτε δημιουργείται από μέλη της κοινωνίας που έχουν κοινές αντιλήψεις και διαμορφώνουν σιγά-σιγά το φαινόμενο της θρησκείας, είτε δημιουργείται από ένα άτομο, που στηρίζεται όμως στις κοινές αντιλήψεις, τις χρησιμοποιεί, τις ερμηνεύει, τις παρουσιάζει ίσως με κάποιο άλλο τρόπο, και με την μετάδοση γίνεται αποδεκτό κι από άλλα μέλη της κοινωνίας και παίρνει πάλι, έτσι, την κοινωνική του διάσταση. Παράδειγμα του πρώτου τύπου θρησκείας είναι το Σαναντάνα Ντάρμα. Παράδειγμα του δεύτερου τύπου είναι ο Βουδισμός, κι ακόμα οι δυτικές θρησκείες, ο Χριστιανισμός, ο Ισλαμισμός...

ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ

Η Θρησκεία, ως προς το περιεχόμενό της αποτελεί, κατ’ αρχήν, για την ανθρώπινη συνείδηση, μία ολική αντίληψη της ύπαρξης και των φαινομένων της, μία κοσμοθεωρία που ερμηνεύει όλα τα φαινόμενα. Από αυτή την γενική θεώρηση, απορρέει μία ηθική, που έχει μία ατομική και μία κοινωνική διάσταση. Μετά η Θρησκεία εκφράζεται σαν τρόπος ζωής, αφού οργανώνει την όλη ζωή του ανθρώπου πάνω σε θρησκευτική βάση, καθιερώνει λατρευτικές εκδηλώσεις, κι εντάσσει όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες στα πλαίσιά της.

ΜΥΗΣΗ

Η Συνείδηση που σχηματίζει ή μυείται, ή αποδέχεται, την στιγμή που «αντιλαμβάνεται συνειδητά», δέχεται κάποιες βασικές, ολοφάνερες, και γενικά βέβαιες αντιλήψεις, που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν γιατί απορρέουν από την ίδια την «αντίληψη της ύπαρξης». Αλήθεια, Αρχή, Αξίωμα, είναι όροι που χρησιμοποιούνται για να χαρακτηρίσουν αυτές τις πρώτες βεβαιότητες. Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται πρωταρχικά το Είναι της (την Ύπαρξη), το Οποίο όμως δεν μπορεί να προσδιορισθεί παρά μόνο κατά σύμβαση... Είναι Υπερβατικό, Άπειρο, πέραν του χώρου και του χρόνου (άσχετα από το κατά πόσο το συνειδητοποιούμε αυτό...). Η Συνείδηση, είτε αναφέρεται σε Αυτό το Υπερβατικό (αντιλαμβάνεται ότι «είναι έτσι»), είτε αντιλαμβάνεται ότι είναι Αυτό το Υπερβατικό. Από Αυτό το Υπερβατικό απορρέουν (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) οι κόσμοι, αόρατοι, ορατοί, τα υλικά όντα και φαινόμενα... Η συνείδηση, η κάθε συνείδηση, είναι Αυτή η Συνείδηση, το Είναι στο Σύνολό του, «αναφέρεται» σε Αυτό. Η «ατομικότητα» δεν μπορεί παρά να είναι αυταπάτη... Από την στιγμή που η Συνείδηση «εγκαταλείπει» το Καθαρό Είναι (στον «μεταφυσικό» χώρο και χρόνο...) και βυθίζεται στην αντίληψη μίας ατομικότητας, περνά σε μία κατάσταση που δεν μπορεί παρά να είναι πλασματική...

ΚΟΣΜΟΑΝΤΙΛΗΨΗ

Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται έτσι «Όλο τον Χώρο της Ύπαρξης», κι ερμηνεύει εντός αυτού του πλαισίου αντίληψης, όλες τις πιθανές καταστάσεις της. Αυτό που αντιλαμβάνεται με την νόηση και με άλλους μηχανισμούς (όπως η αίσθηση), είναι εμπειρία από τον χώρο της λογικής και τον εξωτερικό κόσμο, που επαληθεύεται, θεμελιώνεται, κι έτσι γίνεται αντικειμενικότητα. Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται διαισθητικά, συμπεραίνει νοητικά (χωρίς να μπορεί να το αποδείξει στον νοητικό χώρο), ότι υπάρχουν διάφοροι κόσμοι, κι ότι αυτός ο υλικός κόσμος είναι τελευταίος στην σειρά... Στην παρούσα κατάσταση η Συνείδηση (που είναι κάτι περισσότερο από την απλή νόηση, το νοητικό σύμπλεγμα «εγώ», την διανόηση...), μαζί με την νοητική της δύναμη και τον δυναμισμό της, είναι συνδεδεμένη με ένα ζωντανό οργανισμό. Η Συνείδηση «υπερβαίνει» τον υλικό φορέα της αλλά ταυτόχρονα είναι παρούσα μέσα στον φορέα, και σαν Παρουσία, και με τις κατώτερες δυνάμεις της. Η Συνείδηση εκδηλώνει την νοητική της δύναμη και την αισθητηριακή δραστηριότητα μέσω ενός νευρικού συστήματος, που αποτελεί την «καρδιά» του οργανισμού. Η Συνείδηση αντιλαμβάνεται (δηλαδή, έχει συνείδηση, νοεί, αισθάνεται, σαν μία λειτουργία με πολλές εκδηλώσεις...), ότι είναι Παρούσα εδώ με τον υλικό φορέα της, μέσα στον υλικό κόσμο, έρχεται σε σχέση με τον κόσμο, βιώνει εμπειρίες, κλπ...

Η Συνείδηση, όντας Υπερβατική, Άπειρη, μπορεί να είναι «Εκτός», ή να αντιλαμβάνεται ότι είναι «εντός» του υλικού κόσμου. Εδώ στηρίζεται όλη μεταφυσική θεώρηση, όλη η πνευματική προσπάθεια, πορεία, εξέλιξη (αν και όλα αυτά είναι συμβατικές εκφράσεις).

Έχοντας αυτή την αντίληψη η Συνείδηση σχηματίζει ηθικές επιταγές και ακολουθεί ηθικές συμπεριφορές (οργανώνει δηλαδή την ζωή της σύμφωνα με τις πιο πάνω αντιλήψεις...)...

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Περιγράψαμε πιο πάνω τι είναι το θρησκευτικό φαινόμενο, από την άποψη της Συνείδησης, θεωρητικά.

Ιστορικά όμως μιλώντας, υπάρχουν Συνειδήσεις που Βίωσαν αυτό το φαινόμενο. Μέσα στα πλαίσια μίας κοινής αντίληψης Συνειδήσεις Βίωσαν την «Ίδια» Πραγματικότητα. Την εξέφρασαν, την κωδικοποίησαν, την μετέδωσαν, κι έτσι εμφανίστηκε το φαινόμενο της Θρησκείας μέσα στην ιστορία.

Από αυτή την ιστορική άποψη η Θρησκεία είναι μία ολική θεωρία της ύπαρξης, μία κοσμοθεωρία η οποία αποδέχεται τα εξής:

1. Το Όντως Ον (στο Οποίο αποδίδονται διάφορα Ονόματα και Προσδιορισμοί), Είναι Υπερβατικό, Αιώνιο, Άπειρο, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.

2. Από Αυτό το Όντως Ον προέρχονται όλα τα φαινόμενα της ύπαρξης (η δημιουργία, οι κόσμοι, τα όντα, τα φαινόμενα...)...

3. Με Αυτό το Όντως Ον ταυτίζονται (στην Βαθύτερη Ουσία τους, η σε Αυτό «αναφέρονται», ή με Αυτό έχουν «σχέση» όλα τα όντα.

4. Με βάση αυτή την «σχέση» του όντος με το Όντως Ον, το ον προσδιορίζεται ως προς την Ουσία του, τον προορισμό του, την εξέλιξή του, την δραστηριότητά του, την ολοκλήρωσή του... Ειδικότερα, από αυτή την «σχέση» με το Όντως Ον και την θέση του μέσα στον χώρο της ύπαρξης γεννιέται στο ον η αναγκαιότητα μίας ορισμένης δραστηριότητας μέσα στα πλαίσια αυτής της «σχέσης». Η ζωή θρησκευτικοποιείται, θεμελιώνονται ηθικά αιτήματα, και διαμορφώνεται μία ηθική, καθορίζεται ένας προορισμός, κι η δραστηριότητα προσδιορίζεται με βάση το σκοπό που έχει τεθεί, κλπ...

5. Τίθεται το κυριότερο αίτημα που αποτελεί και την ουσία όλης της θρησκευτικής αντίληψης που είναι η «τελείωση του ανθρώπου», και που νοείται με διάφορους τρόπους μέσα στις ιστορικές θρησκείες.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΑΤΟΜΟ

Στα πλαίσια της Ιστορίας, πάντα, αυτή η ολική θεωρία για την Ύπαρξη, γίνεται αποδεκτή από πολλούς ανθρώπους, δημιουργεί μία θρησκευτική κοινότητα, που έχει την δική της ιστορική πορεία. Στα πλαίσια αυτής της ιστορικής πορείας εμφανίζονται σημαντικές ιστορικές μορφές, οι θεωρίες και τα δόγματα εξελίσσονται, δημιουργούνται και συσσωρεύονται διάφορα πολιτιστικά στοιχεία...

Έτσι, ένα άτομο που γεννιέται και εξελίσσεται μέσα στα πλαίσια μίας θρησκείας που λειτουργεί σαν κοινωνικό φαινόμενο, πρέπει να δεχθεί αντιλήψεις, να συμμορφωθεί με την ηθική της κοινότητας και να τοποθετεί την δραστηριότητά του μέσα στα πλαίσια της κοινής θρησκευτικής ζωής. Μέσα σε αυτά τα κοινωνικά πλαίσια το άτομο πρέπει να πραγματοποιήσει την δική του εξέλιξη και να επιτύχει τον δικό του προορισμό και να φθάσει στην ολοκλήρωσή του. Σε τελευταία ανάλυση και από αυτή την άποψη η Θρησκεία αποτελεί ένα προσωπικό και μάλιστα εσωτερικό επίτευγμα...

ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Η Θρησκεία όπως προσδιορίζεται πιο πάνω, δεν ταυτίζεται απόλυτα με τους επίσημους θρησκευτικούς οργανισμούς που συχνά λειτουργούν όχι σαν θρησκευτικές κοινότητες, αλλά σαν κομμάτια μίας εκκοσμικευμένης κοινωνίας.... Τέτοιες εκκοσμικευμένες θρησκείες που λειτουργούν απλά σαν κοινωνικοί θεσμοί, όχι μόνο έχουν χάσει την Εσωτερική Ζωή, το Βίωμα της Πραγματικότητας, και την δυνατότητα καθοδήγησης άλλων ανθρώπων, αλλά συχνά λειτουργούν εναντίον των λαών...

 

 

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Ψυχολογία της Συνειδητότητας


(ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ-ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ)

(Ψυχολογία και Φυσιολογία της Επίγνωσης)

Η αντίληψη που έχουμε για την ύπαρξη στον κόσμο, για μας, για τον κόσμο, είναι μια αυθαίρετη κατασκευή που χρησιμοποιεί όμως πραγματικά στοιχεία… ή αλλιώς, κατασκευάζουμε αυθαίρετα την εικόνα της πραγματικότητας χρησιμοποιώντας πραγματικά στοιχεία. Είναι το αποτέλεσμα, η σύνθεση, η τελική εικόνα της πραγματικότητας αυθαίρετη, όχι τα στοιχεία της πραγματικότητας που χρησιμοποιούμε.

Ας το εξηγήσουμε αυτό. Η συνηθισμένη επίγνωση της ύπαρξής μας στον κόσμο και του περιβάλλοντος, της πραγματικότητας που συλλαμβάνουμε τελικά, είναι μια εκλεκτική διαδικασία, που επηρεάζεται, και διαφοροποιείται, από αντιλήψεις, πεποιθήσεις, συναισθήματα, τις ίδιες τις αισθήσεις.

Η άμεση εμπειρία της ύπαρξης στον κόσμο, του κόσμου (σαν περιβάλλοντος), φαίνεται καταρχήν αληθινή. Είμαστε εδώ, βλέπουμε, ακούμε, αντιδρούμε στον κόσμο. Όλα φαίνονται τόσο αληθινά. Είναι όμως;

Έχουμε συνεχώς επαφή με τον κόσμο. Αλλά όλα αυτά που συμβαίνουν δεν «εισέρχονται» όλα ανεξέλεγκτα μέσα μας. Και δεν θα ήταν δυνατόν, γιατί ο εγκέφαλος, το νευρικό σύστημα, οι αισθήσεις, θα αδυνατούσαν να ανταπεξέλθουν σε μια τέτοια δραστηριότητα. Από όλα αυτά που συμβαίνουν απομονώνουμε όσα μας «ενδιαφέρουν», ενώ όλα τα άλλα είναι πληροφοριακός θόρυβος. Αυτό το φιλτράρισμα των πληροφοριών μας προφυλάσσει βέβαια από τον κατακλυσμό των πληροφοριών, αλλά και μας «προσανατολίζει» μέσα στον κόσμο. Με την εκλεκτική πρόσληψη των πληροφοριών προσανατολιζόμαστε στην αντίληψη της πραγματικότητας. Ρυθμίζουμε την ζωή μας, και καθοδηγούμε τις εξωτερικές δραστηριότητές μας, τις πράξεις μας, για την επίτευξη των σκοπών που θέτουμε.

Όμως τι είναι αυτό που καθορίζει τα «ενδιαφέροντά» μας; Ανάγκες της ύπαρξης (να υπάρχουμε), της ζωής (να ζήσουμε, να ζούμε), κι εξωτερικές ανάγκες (να πραγματοποιούμε τους σκοπούς μας). Όλα αυτά όμως δεν είναι απλές εσωτερικές αισθήσεις που δημιουργούν δράσεις και πράξεις. Αντιλαμβανόμαστε με ορισμένο τρόπο την ύπαρξή μας, έχουμε σχηματίσει πεποιθήσεις για την ζωή, τον τρόπο που πρέπει να ζούμε (ανάλογα με τα κοινωνικά πρότυπα που επικρατούν), κι έχουμε προσανατολίσει την δράση μας στον εξωτερικό κόσμο σύμφωνα με τους προσωπικούς στόχους μας… Διδαχθήκαμε, μάθαμε, να αντιλαμβανόμαστε με ένα ορισμένο τρόπο, ανάλογα με την οικογένεια, την κοινωνία, τον τόπο που βρεθήκαμε, τις εξωτερικές συνθήκες.

Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται φυσιολογικά για τους περισσότερους ανθρώπους που έχουν ταυτιστεί με το «περιεχόμενο της σκέψης» τους, τις πεποιθήσεις τους, τον τρόπο ζωής… και δρουν απλά σαν αυτόματα, στο επίπεδο της σκέψης, της ψυχολογικής αντίδρασης και της πρακτικής εξωτερικής ζωής. Εύλογα θα μπορούσαν να πουν «και πως πρέπει να ζούμε»; Δεν συνειδητοποιούν το μέγεθος της διαμόρφωσής τους, που δεν προέρχεται απλά από την ζωή, αλλά από την κοινωνία, από ισχυρές ομάδες που διευθύνουν τις τύχες των ανθρώπων και κατευθύνουν τους πληθυσμούς εκεί που θέλουν, σαν πρόβατα… Οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν ότι ζουν σε ένα «κατασκευασμένο κόσμο», όπου αντιλήψεις, εκπαίδευση, πληροφόρηση, ζωή, συνήθειες, τα πάντα «ελέγχονται». Είναι τόσο αφελείς που πιστεύουν ότι ζουν στην αλήθεια, στη δημοκρατία, στην ελευθερία, στην δικαιοσύνη… ενώ δεν εφαρμόζεται πρακτικά τίποτα από αυτά.

Οι άνθρωποι είναι μισοξύπνιοι, μισοκοιμισμένοι, που αγνοούν ότι ζουν σε μια «κατασκευασμένη πραγματικότητα» κι ότι έχουν προγραμματιστεί να «συνεργάζονται» σε αυτή την «κατασκευή»… τελικά οι άνθρωποι κατασκευάζουν μόνοι τους τις αλυσίδες τους… Πάνω στο φόντο του «παγκόσμιου ονείρου» κατασκευάζουν συνεχώς το «προσωπικό όνειρό» τους.

Το ότι μπορεί πολλοί άνθρωποι να υιοθετούν παρόμοιες αντιλήψεις, πεποιθήσεις, δράσεις, πράξεις, δεν σημαίνει ότι όλα αυτά είναι αυτόματα αληθινά… Μήπως η πίστη των ανθρώπων ότι η γη είναι επίπεδη, έκανε πράγματι την γη επίπεδη;… Ή μήπως η πίστη των ανθρώπων ότι η «κατασκευασμένη πραγματικότητά» τους είναι η πραγματικότητα, την κάνει αληθινή;

Βέβαια, μπορεί αυτός ο τρόπος αντίληψης να μας προφυλάσσει από την σύγχυση των πληροφοριών, να μας βοηθά να προσανατολιζόμαστε και να επιβιώνουμε, φιλτράροντας την αντίληψη της πραγματικότητας, δεν παύει όμως να είναι μια αυθαίρετη κατασκευή που μας παραπλανά… δεν είναι η Πραγματικότητα, δεν μπορεί Ποτέ να Γίνει η Πραγματικότητα… Η ασφάλεια που προσφέρει η «κατασκευασμένη πραγματικότητα» είναι η ασφάλεια της φυλακής για κάποιον που δεν γνωρίζει πώς να ζήσει στην ελευθερία… Η Πραγματικότητα μπορεί να είναι Τελείως Διαφορετική από αυτό που φαντάζονται οι άνθρωποι.

Η Ορθή Αντίληψη της Πραγματικότητας Γίνεται σε Πραγματικό Χρόνο, Εδώ, Τώρα, στην Στιγμή που Ρέει, Παρατηρώντας με Πλήρη Προσοχή, «αυτά που συμβαίνουν»… όχι μέσα από το σύστημα σκέψης, αντιλήψεις, πεποιθήσεις, τρόπους ζωής… δηλαδή χωρίς να φιλτράρουμε «αυτά που συμβαίνουν», χωρίς να «παραποιούμε»… Αφήνοντας την Ζωή να μας Οδηγεί… Αυτός που Απλά Βλέπει, Παρατηρεί, με Προσοχή, «αυτά που συμβαίνουν», ανακαλύπτει μια Πραγματικότητα Τελείως Διαφορετική από αυτήν που εμφανίζει η φιλτραρισμένη αντίληψη του κόσμου.

Μια Τέτοια Αντίληψη της ύπαρξης, του κόσμου, «αυτού που συμβαίνει», είναι μια χωρίς όρους γνωστική διαδικασία, μια ελεύθερη δράση, μια διευρυμένη επίγνωση της Πραγματικότητας, που Αποκαλύπτει την Ουσιαστική Ενότητά της, αφού παύουν οι διαχωρισμοί υποκειμένου-αντικειμένου, εγώ-κόσμος, εγώ-άλλοι…

Αυτή η Διευρυμένη Αντίληψη (σαν γνωστική διαδικασία), αυτή η χωρίς όρους επίγνωση, είναι ακριβώς ο Στόχος όλων των Εσωτερικών Παραδόσεων… Είναι κάτι που έχει να κάνει με τον Άνθρωπο, την Συνειδητότητά του, την Επίγνωσή του, όχι με θεωρίες, διδασκαλίες, που είναι όλα κατασκευές της σκέψης, δηλαδή διανοητικά σκουπίδια, αφού η σκέψη εκλαμβάνει τις έννοιες-λέξεις σαν αληθινά πράγματα.

Η Καρδιά όλων των αληθινών θρησκειών, είναι ακριβώς Αυτή η Εμπειρία της Πραγματικότητας, που από το Κατώφλι της Διευρυμένης Επίγνωσης (που Συλλαμβάνει την Ενότητα της Ύπαρξης) Βαθαίνει μέχρι την Πλήρη Εμπειρία, Αυτού που Πραγματικά Υπάρχει, Αυτού που Στηρίζει τα Πάντα, της Άχρονης Πηγής των Πάντων, του Θεού.

Όταν λοιπόν στις Παραδόσεις λέμε να απαρνηθούμε τον «κόσμο τούτο», να ανυψωθούμε στην Πραγματικότητα, εννοούμε να βγούμε από το σύστημα σκέψης που φιλτράρει και παραποιεί την πραγματικότητα, να βγούμε από το «σπήλαιο της σκέψης», όπου αντικρύζουμε μόνο σκιές, να βγούμε Έξω, στο Φως της Πραγματικότητας, όπου ο Ήλιος της Αλήθειας Λάμπει και Φανερώνει τα «πράγματα όπως είναι»… Έτσι το περιέγραφε ο Πλάτωνας πριν 2500 χρόνια στον «μύθο του σπηλαίου».

Και το ερώτημα είναι, «Καταλαβαίνουν οι άνθρωποι ότι είναι μέσα στο σπήλαιο της σκέψης και βλέπουν σκιές»; Καταλαβαίνουν ότι Εκεί Έξω από το σπήλαιο υπάρχει ένας Αληθινός Κόσμος, ένας Φωτεινός Κόσμος; Θέλουν να βγουν από το σπήλαιο; Η προτιμούν να φυτοζωούν μέσα στις αυταπάτες τους;

Η Γνώση Έχει Διατυπωθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια. Και δεν υπάρχουν σωτήρες για να σώσουν κανένα. Καθένας έχει την απόλυτη ευθύνη του εαυτού του. Και το μόνο ερώτημα που μπορεί να τεθεί (να θέσει ο καθένας στον εαυτό του) είναι αυτό: «Που θέλεις να ζεις; Στο Φως; Στην αυταπάτη»; Η επιλογή είναι δικαίωμά σου… όπως και οι συνέπειες κάθε επιλογής αναπόφευκτες… κι οφείλεις να τις αντιμετωπίζεις με αξιοπρέπεια…

Το Τελικό Συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει μια Ευρύτερη Επίγνωση, κάτι τελείως διαφορετικό από την απλή επίγνωση του συνηθισμένου ανθρώπου που είναι ένα φιλτράρισμα όσων συμβαίνουν, μια προσωπική κατασκευή της πραγματικότητας, μια παραποίηση, ένα όνειρο… όση ασφάλεια κι αν φαίνεται να έχει. Η επίγνωση του συνηθισμένου ανθρώπου διαστρεβλώνεται από τις επιλογές, τον ωφελιμισμό, προσωπικά ενδιαφέροντα και συμφέροντα, παγιωμένες δράσεις…

Αυτό που αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος μέσα από το οποιοδήποτε σύστημα σκέψης του, δεν είναι ούτε πλήρης, ούτε επαρκής εικόνα της πραγματικότητας, είναι μια αυθαίρετη κατασκευή που δεν μπορεί να προσφέρει ούτε Ελευθερία, ούτε Αλήθεια, ούτε Ευτυχία…

 

 

 

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Εισαγωγή στην Ελληνική Θρησκεία


(ΟΡΦΙΣΜΟΣ)

Η Πρώτη Θρησκευτική Αντίληψη που έχει ο πρωτόγονος άνθρωπος, εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι αυτή του «περιβάλλοντος κόσμου»: μια χαώδης αντίληψη κατ’ αρχήν, που γρήγορα συγκεκριμενοποιείται (ήδη εδώ και 30.000 χρόνια) στην «αντίληψη της Φύσης», που λαβαίνει έτσι μια μυστική έννοια και περιλαμβάνει τα πάντα, όχι μόνο όσα φαίνονται αλλά και όσα δεν φαίνονται. Κατ’ αρχήν η Φύση είναι Άγνωστη, απειλητική, αλλά και Γεννήτρα και Τροφός μαζί. (Η Φύση θα διατηρήσει αυτό τον δισυπόστατο χαρακτήρα και τις επόμενες χιλιετηρίδες).

Σε ένα δεύτερο θρησκευτικό στάδιο (εξέλιξης) επιχειρείται να διερευνηθεί η Φύση και διαχωρίζεται ο Ουρανός  (Αυτό που είναι Υψηλά, Αόρατο συχνά, Ιερό, Πλήρες Δύναμης, - όχι απλά ο φυσικός ουρανός), και η Γαία, η ορατή (ή δυνητικά ορατή) Φύση. Σε αυτό το στάδιο διαχωρίζεται η θρησκευτική αντίληψη (ήδη εδώ και 10.000 χρόνια) και γεννιούνται «οι θρησκείες του Ουράνιου», κι «οι θρησκείες της Φύσης».

Σε ένα τρίτο στάδιο (εξέλιξης) οι έννοιες του Ουρανού και της Φύσης, που είναι αρκετά ασαφείς έννοιες, συγκεκριμενοποιούνται. Ο Ουρανός παραχωρεί την θέση του σε Γονιμοποιούς Θεούς  του κόσμου (ή Ηλιακούς Θεούς)… ενώ η Φύση παραχωρεί την θέση της σε Γονιμοποιούς Θεούς της Ζωής. Ίχνη αυτών των αντιλήψεων ανιχνεύονται ήδη εδώ και 5.000 χρόνια.

Σε ένα τέταρτο στάδιο (εξέλιξης) επιχειρείται να συγκροτηθεί ένα πλήρες σύστημα που θα ερμηνεύει τα πάντα. Αυτή η κίνηση ξεκινάει εδώ και 4.000 χρόνια κι ολοκληρώνεται γύρω στο 3.000 πριν από σήμερα. Παλιές θρησκευτικές έννοιες και νέες θρησκευτικές αντιλήψεις συνδυάζονται και όλη η συσσωρευμένη θρησκευτική γνώση δένεται σε μια νέα σύνθεση:

Τα στάδια που διανύει ο ανθρώπινος νους, προχωρώντας σε πιο βαθιές ή λεπτομερείς αντιλήψεις της πραγματικότητας δίνονται σαν ιστορική συνέχεια του κόσμου, σαν Θεογονία: Έτσι, από την Ανέκφραστη Αρχή του Χάους, γεννιέται η Γαία (η Ασαφής Φύσης) – όχι η Γαία του Ζεύγους Ουρανός-Γαία (που έρχονται μεταγενέστερα). Μετά, διαχωρίζονται Ουρανός και Γαία: Η Πρώτη Γαία γεννά τον Ουρανό, κι έτσι προκύπτει το Αρχικό Ζευγάρι Ουρανός-Γαία, με πιο συγκεκριμένες έννοιες. Από τον Ουρανό (και την Γαία) γεννιούνται όλες οι  Τιτανικές Δυνάμεις, (Κρόνος και Ρέα, κλπ.),  από τις Οποίες θα αναδυθεί η Μια Ζωογόνος Δύναμη: Είναι ο Ζευς, «ο πατέρας θεών και ανθρώπων», ο Διευθέτης, Κυρίαρχος του Κόσμου.

Αυτού του είδους η θρησκευτική κοσμοθεωρία αρχίζει να διαμορφώνεται στους ινδοευρωπαίους Έλληνες, ήδη εδώ και 4.000 χρόνια πριν. Εδώ και 3.000 χρόνια εμφανίζονται Συγκροτημένες Θεογονίες. Η Θεογονία του Ησιόδου, πριν 29 αιώνες, δεν είναι παρά μία από τις πολλές (κι όχι οποσδήποτε η πιο εμπνευσμένη κι η πιο πλήρης θεογονία). Στους επόμενους αιώνες οι θρησκευτικές αντιλήψεις θα πλουτισθούν, έτσι που θα προκύψει ένα αυστηρά συγκροτημένο πάνθεο.

Λεπτομερής ανάλυση αυτής της θρησκευτικής αντίληψης γίνεται στο άρθρο «Ελληνική Θρησκεία (Κατά Ησίοδο)».

.

Στην Κρήτη, πριν 4.000 χρόνια είχε επικρατήσει η Λατρεία της Θεάς Φύσης. Χίλια χρόνια μετά (γύρω στο 3.000 χρόνια πριν) η Θεά παραχωρεί την θέση της στον Θεό της Γονιμότητας, Ζαγρέα. Ήδη από αυτή την εποχή διαμορφώνονται οι βασικές αντιλήψεις γύρω από τον Θεό, ο Κεντρικός Ιερός Λόγος, και οι διάφοροι συσχετισμοί του Θεού με την δημιουργία, τον άνθρωπο, τον κόσμο, κλπ.

Ο νεογέννητος Ζαγρέας που περιβάλλεται από τους φύλακες-πιστούς του διασπαράσσεται σε μια ιερή τελετή και τρώγεται ωμός: Ένα μεταφυσικό γεγονός αποτυπώνεται και επαναλαμβάνεται τελετουργικά σε μια ιερή τελετή, και ταυτόχρονα η ίδια η ιερή τελετή αναφέρεται σε μια μεταφυσική πραγματικότητα: Οι πιστοί που τελούν την ιερή πράξη εκπροσωπούν τις «εχθρικές» δυνάμεις της διάσπασης της Ενότητας του Όντος, τις δυνάμεις της πολλαπλότητας (Τιτάνες), ενώ η ίδια η ιερή πράξη αναπαριστά την κοσμική θυσία, την δημιουργία, την γέννηση του ανθρώπου. Η μεταφυσική πραγματικότητα από τη μια και η τελετουργική πράξη υφίστανται παράλληλα και η μια αναφέρεται στην άλλη. Το μεταφυσικό γεγονός (που συνέβη σε άλλο χώρο, άλλο χρόνο) επαναλαμβάνεται αιώνια μέσα στην τελετουργική πράξη (σε ετήσια βάση). Από την διάσπαση του Όντος γεννιούνται τα όντα κι έτσι ο Θεός θεωρείται προπάτορας των ανθρώπων. Ο άνθρωπος  όμως δεν είναι απλά το Ον μέσα στο ον (μέσα στα όντα). Η Φύση του Όντος νοθεύεται με την διασπαστική δύναμη, αποκτά τιτανική φύση. Η τιτανική φύση μέσα στον άνθρωπο (που είναι Ον στην Ουσία του) εκδηλώνεται με την διασπαστική λειτουργία του ατομικού νου που ξεπέφτει σε ατομική ψυχή, κι ενσωματώνεται σε ένα υλικό σώμα.

Με την ιερή τελετή και ωμοφαγία οι άνθρωποι συμμετέχουν όχι μόνο στην Ουσία του Θεού, αλλά και στην Κοσμική Θυσία, και με αυτή την συμμετοχή ακριβώς ξαναενώνονται με τον Θεό, μετέχουν της Αιωνιότητας του Όντος.

Ο Θεός Ταυτίζεται με τον Ταύρο, (το κατ’ εξοχήν Γονιμοποιό Ζώο). Η ιερή τελετουργία «ταυτίζεται» με την θυσία, τον διασπαραγμό και την ωμοφαγία του Ταύρου. Ο  Θεός ταυτίζεται ακόμα με το σύνολο της Δημιουργίας και σχετίζεται με την βλάστηση (που εκφράζει την ζωή). Δεν είναι βέβαιο ότι σχετίζεται (τουλάχιστον στην Κρήτη) ιδιαίτερα με την άμπελο.

Αυτές οι αντιλήψεις κι η Λατρεία του Γονιμοποιού Θεού και του Ταύρου επικρατούν σε όλο τον τότε μεσογειακό κόσμο, και ίχνη αυτής της λατρείας ανιχνεύονται αιώνες μετά, στην Ηπειρωτική Ελλάδα, στην Ιωνία, και στην Μεγάλη Ελλάδα (Κάτω Ιταλία).

Στην Μυκηναϊκή Ελλάδα, αλλά κυρίως τους επόμενους αιώνες, η Λατρεία του Ζαγρέα  θα διαμορφωθεί σύμφωνα με το ελληνικό πνεύμα και θα αφομοιωθεί από τους εκεί πληθυσμούς. Ο Ζαγρέας γίνεται έτσι Γιός του Δία (του Κατ’ εξοχήν Θεού), ο Διόνυσος - όπου το Διόνυσος χρησιμοποιείται περισσότερο στην προσδιοριστική του σημασία, σαν επίθετο, για να καταλήξει με τα χρόνια σε κύριο όνομα, που φανερώνει το Γιό του Θεού. Ο Διόνυσος εντάσσεται , ήδη πριν 3.000 χρόνια στην ελληνική θεολογία.

Από το 3.000 χρόνια πριν, και μετά, σιγά-σιγά θα διαμορφωθούν οι κυριότεροι μύθοι γύρω από τον Θεό, και η λατρεία του θα εξαπλωθεί, όχι χωρίς αντιδράσεις, σε πολλά μέρη. Διαμορφώνονται διάφορες λατρευτικές πράξεις από τις οποίες θα προέλθουν αργότερα και οι κυριότερες γιορτές του Θεού.

.

Ο Ορφέας έζησε πριν 29 αιώνες.  Ήταν πραγματικό πρόσωπο, κι όχι μυθικός ήρωας του πολιτισμού, και ο Αριστοτέλης τον τοποθετεί στην εποχή των θεολόγων, δηλαδή μετά τους μεγάλους ποιητές  (Όμηρο, Ησίοδο), και πάντως πριν τους μεγάλους προσωκρατικούς φιλοσόφους. Ο Ορφέας έδωσε μια άλλη ερμηνεία στην Διονυσιακή Λατρεία, πιο βαθιά πιο εσωτερική «μετατρέποντας» το μεταφυσικό γεγονός που αποτυπωνόταν στην ιερή πράξη και την εξωτερική λατρεία σε προσωπικό βίωμα μέσα στον κάθε άνθρωπο. Για τον Ορφέα, και τους ορφικούς, κατ’ εξοχήν θεολόγους, το «μεταφυσικό αντικειμενικό γεγονός» (της Διάσπασης της Ενότητας του Όντος σε πολλαπλότητα), δεν είναι ένα εξωτερικό γεγονός που συμβαίνει έξω από εμάς, σε άλλους χρόνους, συντελείται μέσα στον άνθρωπο: Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι το Ον που ξεπέφτει από την Κατάσταση της Ενότητας, στην πολλαπλότητα και στην ατομικότητα, και μέσα στο υλικό σώμα. Έτσι το Κοσμικό Δράμα γίνεται το προσωπικό δράμα της εξέλιξης του κάθε όντος, (του καθενός μας).

Γύρω από αυτή την κεντρική μεταφυσική αντίληψη  θα διαμορφωθεί μια θεολογία που ταυτίζει το Ον με το κάθε ον. Κυρίως όμως θα εσωτερικευθεί η λατρεία (και θα γίνει προσωπική σχέση με την Θεία Πραγματικότητα, προσωπική πνευματική εξέλιξη, και προσωπική ταύτιση με το Ον, το Θεό). Αυτή η αντίληψη όχι μόνο θα επικρατήσει σαν Ορφισμός (ορφική αντίληψη της ζωής), αλλά κυρίως θα επηρεάσει τις θρησκευτικές αντιλήψεις στα δύο μεγάλα θρησκευτικά κέντρα της Αρχαίας Ελλάδας, τους Δελφούς (και την Δελφική Λατρεία) και την Ελευσίνα (και τα Ελευσίνια Μυστήρια). Ο Ορφισμός θα εμπνεύσει όλους τους μεγάλους Έλληνες Φιλοσόφους, από τον Πυθαγόρα και τον Πλάτωνα, μέχρι τους Στωικούς και τον Πλωτίνο.

Στα χρόνια του Πεισίστρατου (ενός λαοπρόβλητου ηγέτη που οι «αμαθείς ιστορικοί», από την αρχαιότητα ακόμα, ονομάζουν τύραννο),πριν 27 αιώνες,  ο Ορφισμός θα γίνει η επίσημη θρησκεία του Αθηναϊκού Κράτους. Ο Ορφισμός είναι η Αληθινή και Επίσημη Θρησκεία της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.  Το αποδεικνύουν οι θρησκευτικές αντιλήψεις, που εμπνέουν την φιλοσοφική σκέψη,  και επηρεάζουν την πολιτική πράξη (πολιτική αρετή, δικαιοσύνη, ισονομία, αληθινή δημοκρατία), οι επίσημες γιορτές της Πόλης, (Διονύσια, Ελευσίνια Μυστήρια, κλπ.), και ακόμα το θέατρο, που προέρχεται από την καρδιά της Ορφικής λατρείας.

Είναι, όχι απλά ιστορική ανακρίβεια, αλλά ηθελημένη διαστρέβλωση της ιστορίας, ότι οι Αρχαίοι Έλληνες της Κλασσικής Εποχής λατρεύαν το «Δωδεκάθεο» κι ήταν ειδωλολάτρες. Οι «δωδεκαθεϊστικές αντιλήψεις» (του Ομήρου, και του Ησίοδου…) είναι πολλούς αιώνες πίσω. Αυτή η διαστρεβλωμένη αντίληψη της ιστορίας «επιβλήθηκε» από «χριστιανούς ιστορικούς» και διδάσκεται ακόμα και σήμερα στα ελληνικά σχολεία, στους απογόνους των Ελλήνων. Ο λόγος είναι απλός. Θέλουν να κρύψουν το αληθινό περιεχόμενο της Ορφικής Λατρείας, από το οποίο προήλθε κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος ο μετά τον Ιησού χριστιανισμός.  Στην πραγματικότητα όλη η «θεολογία του Γιού του Θεού» του χριστιανισμού προέρχεται από τον Ορφισμό. Τα Μυστήρια, οι πνευματικές πρακτικές, ακόμα κι οι γιορτές,  είναι όλα παρμένα από τον Ορφισμό. Έπρεπε λοιπόν οι «χριστιανοί», όχι μόνο να αποκρύψουν την αλήθεια για τον Ορφισμό, αλλά να τον «εξαφανίσουν» από την ιστορία, αν ήταν δυνατόν, για να μην αποκαλυφθεί η ιστορική απάτη τους. Αυτό βέβαια δεν έχει τίποτα να κάνει με τον Αληθινό Ιησού και την Διδασκαλία του (για την Βασιλεία των Ουρανών) που διατηρήθηκε ανόθευτη, «έξω από την επίσημη εκκλησία», στα γραπτά και στον βίο των μυστικών πατέρων της ερήμου. (Για την σχέση Ορφισμού-Χριστιανισμού θα μιλήσουμε αναλυτικά σε επόμενο άρθρο).

.

Στα πλαίσια της Ορφικής Λατρείας διαμορφώθηκαν νέες θεογονίες, που δεν ήταν ακριβώς παραλλαγές της ελληνικής θεογονίας (του Ησιόδου), αφού έφερναν μια νέα αντίληψη για το Θεό (Ον),  για την σχέση Θεού-ανθρώπου, και την θρησκευτική πρακτική. Αυτές έμειναν γνωστές σαν  Ορφικές Θεογονίες. Απόσπασμα μιας τέτοιας Θεογονίας μεταφέρει (αυτούσιο) ο Αριστοφάνης στις «Όρνιθές» του (Αριστοφάνης, Όρνιθες, 692-703). Παραθέτουμε το απόσπασμα στο τέλος του άρθρου.

.

Οι δύο τάσεις της Διονυσιακής Λατρείας, η πανάρχαια Διονυσιακή Λατρεία, κι η Ορφική Μεταρρύθμιση θα συνυπάρχουν για αιώνες προκαλώντας συγκρούσεις ανάμεσα στις θρησκευτικές ομάδες και σύγχυση σε όσους δεν γνωρίζουν καλά την ιστορία (γι’ αυτό όμως θα μιλήσουμε σε άλλο άρθρο). Η διάσταση και οι «αντιφάσεις» που υπάρχουν μέσα στην Διονυσιακή Λατρεία, εξηγούνται εύκολα, όταν διευκρινίσουμε τι προέρχεται από την «παλιά λατρεία», και τι αποτελεί «ορφική μεταρρύθμιση». Πάντως η Διονυσιακή Λατρεία κι η Ορφική Ερμηνεία, όλους αυτούς τους αιώνες, θα συνυπάρχουν, θα σχετίζονται ή θα διαχωρίζονται, αλλά πάντα θα βρίσκονται σε εξάρτηση.

.

Αριστοφάνης «Όρνιθες, 693 – 702»

.

«Χάος ἦν καὶ Νὺξ Ἔρεβός τε μέλαν πρῶτον καὶ Τάρταρος εὐρύς·

γῆ δ᾽ οὐδ᾽ ἀὴρ οὐδ᾽ οὐρανὸς ἦν· Ἐρέβους δ᾽ ἐν ἀπείροσι κόλποις

τίκτει πρώτιστον ὑπηνέμιον Νὺξ ἡ μελανόπτερος ᾠόν,

ἐξ οὗ περιτελλομέναις ὥραις ἔβλαστεν Ἔρως ὁ ποθεινός,

στίλβων νῶτον πτερύγοιν χρυσαῖν, εἰκὼς ἀνεμώκεσι δίναις.

Οὗτος δὲ Χάει πτερόεντι μιγεὶς νύχιος κατὰ Τάρταρον εὐρὺν

ἐνεόττευσεν γένος ἡμέτερον, καὶ πρῶτον ἀνήγαγεν εἰς φῶς.

Πρότερον δ᾽ οὐκ ἦν γένος ἀθανάτων, πρὶν Ἔρως

ξυνέμειξεν ἅπαντα·

ξυμμειγνυμένων δ᾽ ἑτέρων ἑτέροις γένετ᾽ οὐρανὸς ὠκεανός τε

καὶ γῆ πάντων τε θεῶν μακάρων γένος ἄφθιτον».  

  .

Η  απλή μετάφραση

«Πρώτα ήταν το Χάος, η Νύχτα, το μέλαν Έρεβος κι ο ευρύς Τάρταρος.

Δεν υπήρχε ούτε γη, ούτε Αήρ, ούτε Ουρανός. Μέσα στους απέραντους κόλπους του Ερέβους

γέννησε στην αρχή η μελανόπτερος Νύχτα δίχως αρσενική σπορά ένα Ωό,

από το οποίο, σαν πέρασε ο καιρός, βγήκε ο ποθητός Έρως

με τις χρυσές φτερούγες στην πλάτη που έλαμπαν και γοργός σαν τον άνεμο.

Αυτός έσμιξε στο σκοτάδι με το πτερωτό Χάος μέσα στον ευρύ Τάρταρο,

κλώσησε το ημέτερον γένος και το ανήγαγε στο φως.

Πρωτύτερα δεν υπήρχε το γένος των αθανάτων, ώσπου ο Έρως

συνέμειξε τα πάντα.

Κι όπως ενώθηκαν το ένα με το άλλο, γεννήθηκε ο Ουρανός, ο Ωκεανός,

η Γαία κι όλο το αθάνατο γένος των μακάριων θεών».

.

Το κείμενο αποκρυπτογραφημένο σύμφωνα με τον

«αρχαίο μυητικό κώδικα»

«(Πριν απ’ όλα) Στην Αρχή, υπήρχε το Απροσδιόριστο (Χάος), το Άχρονο (Νυξ), και το Σκοτεινό Άγνωστο (Έρεβος), και το Μη-μετρήσιμο Απεριόριστο (Τάρταρος).

Δεν υπήρχε  (τότε) ούτε γη (ύλη), ούτε αέρας (υπερφύση), ούτε ουρανός (ον). Μέσα στους Απέραντους Κόλπους του Αγνώστου

το Άχρονο που παραμένει Άγνωστο, «γέννησε» πρώτα, (στην αρχή, πριν απ’ όλα), από Μόνο του (χωρίς την βοήθεια κανενός), το Πρώτο Ον (Ωόν)

από το Οποίο, όταν ωρίμασε ο καιρός, αναδύθηκε ο Έρως (η πρωταρχική ελκτική δύναμη) με τις ιερές λαμπρές χρυσές φτερούγες στην πλάτη, που αγκαλιάζει τον κόσμο, γοργός σαν τον άνεμο.

Αυτός (ο Έρως) έχοντας την Ίδια Ουσία με το Απροσδιόριστο (Χάος) που απλώνεται παντού, Άχρονος στον χαρακτήρα του, μέσα στο Απεριόριστο (Τάρταρο)

γέννησε (με απορροή) το δικό μας γένος (των περιορισμένων όντων), και το έφερε στο φως της ύπαρξης, στη «ζωή».

Στην Αρχή δεν υπήρχαν θεϊκές δυνάμεις, πριν ο Έρωτας (η Πρωταρχική Δύναμη)

τα εκδηλώσει, τα φανερώσει, όλα.

Κι όπως σχετίστηκαν (αυτές οι δυνάμεις) η μία με την άλλη δημιουργήθηκε ο ουρανός του όντος (νους), ο ωκεανός της ζωής (ψυχή),

και η γη (ο υλικός κόσμος), κι όλες οι άφθαρτες θεϊκές δυνάμεις».

.

Σημειώσεις

(Χάος, Νυξ, Έρεβος, Τάρταρος, είναι προσδιοριστικές έννοιες της Ύστατης Πραγματικότητας, που διαφοροποιούνται ως προς τον ρόλο τους και την σημασία τους για την δημιουργία και τα όντα…

 Ό Έρωτας ο Ωογέννητος, είναι ο Πρωτόγονος, ο Φάνης, ο Ζαγρέας, ο Διόνυσος ο Ταυρόφωνος ( ο Γεννήτορας των μακαρίων και των θνητών ανθρώπων)…  κι όλες οι θεϊκές δυνάμεις, ολόκληρο το σύμπαν…

Θεοί, θεϊκές δυνάμεις, είναι οι Όψεις του Θείου μέσα στην δημιουργία

Άνθρωπος είναι το πρόσωπο του Θεού στους κατώτερους κόσμους).


 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ

ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΤΟ FACEBOOK

Email us >>> wholemind@gmail.com

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

TRANSLATE